Regisseuse Fien Troch: ‘Het geeft mij geen voldoening als iets zacht en lief is’

Het culturele leven lag de voorbije maanden zo goed als stil. Maar onze kunstenaars bleven scheppen. Elke week vragen we een van hen: waarom?

Fien Troch had al drie films geregisseerd toen ze vier jaar geleden plots doorbrak met Home. Het was een meters diepe sprong in de generatiekloof tussen jongeren en hun ouders. Van een knuffel­zachte landing was geen sprake – niet dat iemand die verwacht had. Een ander zijn geluk, haar debuut uit 2005, gaat over een kind dat was doodgereden en achtergelaten. Unspoken focust op de ouders van een vermist meisje, terwijl in Kid twee broertjes in de steek worden gelaten door hun moeder. Evenmin films die je na afloop ­fluitend uit je bioscoopstoel doen wippen.

Uit: ‘Home’

De regisseuse had het tegen dan al vaak mogen horen. Hoe ze het met haar eerste films de kijker al te moeilijk had gemaakt – te veel stiltes, nauwelijks verhalend. Hoe ze het zo zichzelf moeilijk maakte. ‘Kom toch met iets toeganke­lijker’, klonk het al eens. Zonder dat ze het had zien aankomen, deed ze dat met Home. ‘De film werd zo algemeen aanvaard, dat ik niet goed wist hoe het verder moest. Iedereen leek te denken dat ik ineens heel andere films ging maken. Meteen vond ik dat mijn volgende film net daarom heel hard van mij moest zijn.’

Doorgaan met het lezen van “Regisseuse Fien Troch: ‘Het geeft mij geen voldoening als iets zacht en lief is’”