La quietud | Pablo Trapero

De Argentijn Pablo Trapero slaat de bal mis met zijn portret van twee zussen uit de welstellende klasse.

De innige band tussen twee bloedmooie zussen kent geen maat in La quietud, een spotgoedkope familiekroniek van Argentijnse makelij. Het is weer eens wat anders dan Oedipus en Elektra. Filmmaker Pablo Trapero (El clan) liet zich het hoofd op hol brengen door de frappante gelijkenis tussen zijn halve trouwboek Martina Gusman en Bérénice Bejo, bekend van The artist.

la_quietud3

Doorgaan met het lezen van “La quietud | Pablo Trapero”

Dragged across concrete | S. Craig Zahler

Mel Gibson en Vince Vaughn zijn als flikken niet zuiver op de graat in deze criminele genrefilm.

Van antisemitische praat tot een kwaaie dronk, Mel Gibson – diepreligieus en met een eigen kerk op zijn landgoed – is geen heilige apostel. In deze grimmige buddy cop-film speelt hij die ook niet. Wie zou het geloven? Hij is Ridgeman, een oldtimer die samen met zijn partner Lurasetti (Vince Vaughn) zijn badge moet inleveren na de weinig katholieke gang van zaken bij een arrestatie. En hun carrières denderden al niet zo best.

fd4139a4-8b8a-11e9-bbac-e6e9a890c8a2

Doorgaan met het lezen van “Dragged across concrete | S. Craig Zahler”

Vox lux | Brady Corbet

Filmmaker Brady Corbet laat geweld en faam botsen in deze donkere inkijk het leven van een popster – intens neergezet door Natalie Portman.

Wanneer een collega-muzikant aan de veertienjarige Celeste vraagt wat voor muziek ze maakt, reageert ze terughoudend. ‘Ik schaam me om het te zeggen.’ Het is gebeurd, dachten we even, iemand is in het muzikale spoor van Dana Winner gestapt. Maar in de plaats biecht ze op: ‘Popmuziek.’

de069ba6-7b04-11e9-a255-45ca559bcc4d

Doorgaan met het lezen van “Vox lux | Brady Corbet”

Sunset | Laszlo Nemes

Aan de vooravond van de Groote Oorlog duikt een jonge vrouw in Boedapest haar eigen voorgeschiedenis in. ‘Son of Saul’-regisseur Laszlo Nemes bevestigt met ‘Sunset’ zijn razende talent.

Boedapest, 1913. Kort na haar aankomst vanuit Triëst loopt de twintigjarige Irisz Leiter binnen in de statige hoedenzaak die haar familienaam draagt. De eigenaar, die haar niet kent, moet haar niet. Nog minder wil hij haar aanwerven, hoewel ze de gevraagde vaardigheden bezit.

5678559.jpg-r_1280_720-f_jpg-q_x-xxyxx

Doorgaan met het lezen van “Sunset | Laszlo Nemes”

Regisseur Laszlo Nemes: ‘Ik ga altijd op zoek naar dat sprankeltje hoop’

Met ‘Sunset’ duikt Laszlo Nemes onder in het woelige Boedapest aan de vooravond van de Grote Oorlog. ‘Elke beschaving op een hoogtepunt is blind voor haar eigen destructieve krachten.’

Debuutfilms kapen zelden de ­grote prijzen weg, maar met Son of Saul deed de Hongaar Laszlo Nemes het toch. Tot in de gas­kamers en verbrandingsovens van Auschwitz ging de helse tocht van een Joodse vader op zoek naar zijn zoon. De horror, die indirect in beeld kwam, joeg daags nadien nog door je hoofd.

73d7e428-7682-11e9-b6c3-efa097a82498

Doorgaan met het lezen van “Regisseur Laszlo Nemes: ‘Ik ga altijd op zoek naar dat sprankeltje hoop’”

At eternity’s gate | Julian Schnabel

Willem Dafoe is Vincent van Gogh in ‘At eternity’s gate’, een intense biopic die de schilder zo dicht op de huid zit dat je de verf haast kunt ruiken.

‘Ik wil een nieuw licht vinden en schilderijen maken die we nog niet gezien hebben.’ Een ander peertje zal de klus niet klaren. Parijs, alleen figuurlijk de lichtstad, is Vincent van Gogh (een manische Willem Dafoe) te grijs en mistig. Zijn tijdgenoot Paul Gauguin (gespeeld door Oscar Isaac) raadt hem het Zuid-Franse Arles aan.

Schermafbeelding 2019-04-27 om 23.54.21

Doorgaan met het lezen van “At eternity’s gate | Julian Schnabel”

Emma Peeters | Nicole Palo

‘Emma Peeters’ is een donkerkomische film over een ontgoochelde dertiger in Parijs, die Emma Peeters heet.

De aanhouder wint niet altijd. Voor Emma Peeters is het na vijftien jaar in Parijs stilaan tijd om de feiten onder ogen te zien: de lichtstad heeft voor haar nog geen dromen waargemaakt. De uitgeweken Brusselse probeerde er als actrice aan de bak te komen, maar verder dan een reclamefilmpje reikt haar succes niet. Producers vinden haar nu al ‘te oud’ en zelf is ze het dromen moe.

2605af86-5f8b-11e9-887c-74a6538094f4

Doorgaan met het lezen van “Emma Peeters | Nicole Palo”

Regisseur F.H. von Donnersmarck: ‘Je kijkt het kwaad beter recht in de ogen’

Een jonge kunstenaar zoekt zijn weg in Werk ohne Autor. Opnieuw ging de Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck, twaalf jaar na Das Leben der Anderen, met twee voeten in zijn vaderlandse geschiedenis staan. ‘Vertrouw nooit het oordeel van anderen. Of dat van jezelf.’

WerkOhneAutor7-1600x1030

Doorgaan met het lezen van “Regisseur F.H. von Donnersmarck: ‘Je kijkt het kwaad beter recht in de ogen’”

Doubles vies | Olivier Assayas

Na Clouds of Sils Maria en Personal shopper komt Olivier Assayas met een geestige praatfilm die de toekomst van de boekensector overpeinst.

Wat kletste deze amusante satire van Olivier Assayas ons vrolijk de oren van onze kop. Nu Woody Allen de tijd die hem nog rest op het strafbankje moet uitzitten, vinden zijn fans onderdak bij de Fransman. Ook hij neemt de zelfverklaarde, culturele elite nog niet half zo ernstig als ze dat zelf doet. Hier laat hij ze maar tateren over wat het boekenvak al dan niet te wachten staat.

9567089

Alain (Guillaume Canet) is de Parijse uitgever van auteur Léonard Spiegel (Vincent Macaigne), die inmiddels een vriend is. Hij weigert echter Spiegels laatste ­manuscript omdat hij het maar niks vindt, en zijn vorige boek had ook al voor geen meter verkocht. Alain spreekt zelfs van een ‘worst-seller’, maar Léonard bekijkt dat desondanks positief: ‘We hebben toen niet veel bomen gedood.’

Groezelige percolator

Met een jongensachtige flair die hij van zijn president leende, zet Canet deze zelfverzekerde veertiger neer. Spiegel is in alles zijn tegenpool, het cliché van de schrijver die ’s ochtends een groezelige percolator aanzet en met afhangende schouders zijn dag begint – een rol die Macaigne op het paffige lijf geschreven is.

Valérie (Nora Hamzawi), Léonards vriendin en de sms’ende rechterhand van een opkomend ­politicus, kan geen empathie ­opbrengen. ‘Als hij het niet goed vindt, moet je het maar herwerken.’

doubles-vies_st_1_jpg_sd-high-912x513

En dan is er nog Selena (Juliette Binoche), die getrouwd is met Alain en als actrice het gezicht is van een veelbekeken politiereeks. Straks gaat die zijn zoveelste seizoen in. ‘Ik voel me een gijzelaar’, verzucht ze. Tegelijk kan ze niet genoeg benadrukken dat ze geen ordinaire flik speelt, maar een experte in crisismanagement. Een rol die naar haar aanvoelen vermoedelijk meer diepgang suggereert.

E-tijden

Zelfgenoegzaam en zonder ophouden bestookt het viertal elkaar met hun visie op de toekomst van het papieren boek, naast het belang van blogs en tweets in deze onzekere e-tijden. De cineast laat zien dat in een wereld in verandering de angst om de boot te missen er bij deze generatie goed in zit. Dan kan je maar beter luidstems laten merken dat je nog steeds weet wat ertoe doet.

doubles-vies.20190118010518

Met Doubles vies zet Olivier Assayas onverminderd een parcours van sterke films verder. Na Clouds of Sils Maria en Personal shopper kiest hij nu voor een lichtvoetiger register. Hij schept plezier in het gebakkelei en de vinnige dialogen, die voortreffelijk geschreven zijn. Naast de uitstekende cast is dat de grote troef van deze film. Maar dan moet je dus wel van een forse dosis narcistisch geëmmer houden.

(Verschenen op 22 januari 2019 in De Standaard.)