Jinpa | Pema Tseden

Twee mannen heten allebei Jinpa in deze Tibetaanse roadmovie. Wong Kar-wai trad op als coproducent.

Jinpa ziet eruit als een brutale rocker, maar in feite is hij de kwaadste nog niet. Alleen zijn omgang met anderen kan soms ­beter. Kort nadat een schaap onder zijn aftandse truck is beland omdat hij naar een vogel zat te turen, geeft hij een sjofele man een lift. ‘Je lijkt me niet voor het geluk ­geboren. Het komt vast door jou, dat schaap.’

8c01701dc4df21128120584c90b4f12b

Doorgaan met het lezen van “Jinpa | Pema Tseden”

Doubles vies | Olivier Assayas

Na Clouds of Sils Maria en Personal shopper komt Olivier Assayas met een geestige praatfilm die de toekomst van de boekensector overpeinst.

Wat kletste deze amusante satire van Olivier Assayas ons vrolijk de oren van onze kop. Nu Woody Allen de tijd die hem nog rest op het strafbankje moet uitzitten, vinden zijn fans onderdak bij de Fransman. Ook hij neemt de zelfverklaarde, culturele elite nog niet half zo ernstig als ze dat zelf doet. Hier laat hij ze maar tateren over wat het boekenvak al dan niet te wachten staat.

9567089

Alain (Guillaume Canet) is de Parijse uitgever van auteur Léonard Spiegel (Vincent Macaigne), die inmiddels een vriend is. Hij weigert echter Spiegels laatste ­manuscript omdat hij het maar niks vindt, en zijn vorige boek had ook al voor geen meter verkocht. Alain spreekt zelfs van een ‘worst-seller’, maar Léonard bekijkt dat desondanks positief: ‘We hebben toen niet veel bomen gedood.’

Groezelige percolator

Met een jongensachtige flair die hij van zijn president leende, zet Canet deze zelfverzekerde veertiger neer. Spiegel is in alles zijn tegenpool, het cliché van de schrijver die ’s ochtends een groezelige percolator aanzet en met afhangende schouders zijn dag begint – een rol die Macaigne op het paffige lijf geschreven is.

Valérie (Nora Hamzawi), Léonards vriendin en de sms’ende rechterhand van een opkomend ­politicus, kan geen empathie ­opbrengen. ‘Als hij het niet goed vindt, moet je het maar herwerken.’

doubles-vies_st_1_jpg_sd-high-912x513

En dan is er nog Selena (Juliette Binoche), die getrouwd is met Alain en als actrice het gezicht is van een veelbekeken politiereeks. Straks gaat die zijn zoveelste seizoen in. ‘Ik voel me een gijzelaar’, verzucht ze. Tegelijk kan ze niet genoeg benadrukken dat ze geen ordinaire flik speelt, maar een experte in crisismanagement. Een rol die naar haar aanvoelen vermoedelijk meer diepgang suggereert.

E-tijden

Zelfgenoegzaam en zonder ophouden bestookt het viertal elkaar met hun visie op de toekomst van het papieren boek, naast het belang van blogs en tweets in deze onzekere e-tijden. De cineast laat zien dat in een wereld in verandering de angst om de boot te missen er bij deze generatie goed in zit. Dan kan je maar beter luidstems laten merken dat je nog steeds weet wat ertoe doet.

doubles-vies.20190118010518

Met Doubles vies zet Olivier Assayas onverminderd een parcours van sterke films verder. Na Clouds of Sils Maria en Personal shopper kiest hij nu voor een lichtvoetiger register. Hij schept plezier in het gebakkelei en de vinnige dialogen, die voortreffelijk geschreven zijn. Naast de uitstekende cast is dat de grote troef van deze film. Maar dan moet je dus wel van een forse dosis narcistisch geëmmer houden.

(Verschenen op 22 januari 2019 in De Standaard.)

The wife | Björn Runge

Een ingetogen Glenn Close schikt zich volkomen in haar rol als iemands vrouw. Tot ze daar schoon genoeg van heeft.

Glenn Close stapte in haar leven al viermaal in het huwelijksbootje en stapte daar telkens weer uit. Het moet wel of de 71-jarige actrice weet inmiddels: zonder compromissen houdt geen huwelijk stand.

In The wife speelt ze Joan Castleman, een vrouw die veertig jaar lang haar eigen ambities en dromen onderschikte aan die van haar man. Daar heeft ze op een goede dag helemaal de buik van vol. Niemand kan eindeloos klaar water blijven ­drinken alsof het nog steeds wijn is.

630-2

Doorgaan met het lezen van “The wife | Björn Runge”

Expo: Chris Marker | Memories of the future

De Franse kunstenaar Chris Marker was niet voor één discipline te vangen. Als filmmaker, fotograaf en schrijver reisde hij de wereld af. Hij lanceerde spraaksoftware, pionierde op het internet en wat niet nog meer.

‘Van alle onbekende cineasten was hij de beroemdste.’ Niemand moest Martin Scorsese uitleggen wie Chris Marker (1921-2012) was.

De Fransman studeerde met Jean-Paul Sartre, onderhield een nauwe vriendschap met Alain Resnais en was een tijdgenoot van nouvelle vague-icoon Jean-Luc Godard. Maar het grote publiek kent hem niet. Simpel: Marker, die gezien wordt als de auteur van het filmessay, heeft zichzelf nooit op het voorplan geplaatst zoals we dat gewend zijn van kunstenaars en filmmakers.

Schermafbeelding 2018-10-30 om 15.02.59
Uit: ‘La jetée’

Doorgaan met het lezen van “Expo: Chris Marker | Memories of the future”