Colette | Wash Westmoreland

Sidonie-Gabrielle Colette veroorzaakte ophef bij de vleet, maar deze gepolijste kostuumfilm wil vooral de kijker behagen.

‘Het is te vrouwelijk. Maak het pikanter, minder literair.’ In het Parijs van de vroege 20ste eeuw schrijft de jonge Colette (Keira Knightley) ­novelles waar haar man ­(Dominic West) vrolijk zijn naam op zet. Hem maakt het niet uit dat die gaan over haar ontbolstering van plattelandsmus tot stadsvrouw. Zolang ze maar goed ver­kopen.

_103374481_colette1_tiff

Doorgaan met het lezen van “Colette | Wash Westmoreland”

Mary Shelley | Haifaa Al-Mansour

Deze biopic is meer geïnteresseerd in de mannen die ‘Frankenstein’-schrijfster Mary Shelley omringden.

Niemand kon de jonge Mary Shelley beletten dat ze griezelverhalen las. Niemand kon beletten dat zij ze schreef. Toen ze als dochter van een feministe en een politiek filosoof in de vroege zomer van 1818 haar latere klassieker Frankenstein afwerkte, moest ze nog twintig worden. Vandaag zijn we al lang tevreden met elke millennial die dan in staat is om de eigen veters te ­knopen.

5624b524-f70b-11e8-abfa-f7bafcd0f5c1

Doorgaan met het lezen van “Mary Shelley | Haifaa Al-Mansour”

Groener gras | Annelies Verbeke

1001004005487644-2Met wisselend succes voert Annelies Verbeke in ‘Groener gras’ de figuranten uit eenieders bestaan op. De licht ontvlambare loketbeambte, de schuchtere collega met wie u nooit meer dan enkele obligatoire woorden wisselde aan de koffiemachine, het gekleurde meisje alleen op straat.

De schrijfster kijkt achter die façade van oppervlakkige vertrouwdheid om een verhaal te vertellen over winnen en verliezen. Dat doet ze in een stijl die uitgesproken literair is. Ze hanteert een beeldrijke taal, doorspekt met trefzekere inzichten en literaire vondsten. Soms maken die stilistische keuzes haar vertellingen nodeloos zwaar en verliezen ze zo aan slagkracht. ‘Groener gras’ is in die zin een wat onevenwichtige bundel.

De meest weergaloze vertellingen staan te lezen in de eerste helft. ‘Naar de toekomst’, ‘Lola’ en ‘De Wezel en zijn prooi’ zijn, tesamen met de poëtische proloog, het mooiste wat de bundel aan diepmenselijk (on)vermogen te bieden heeft.

***1/2