Working girl | Mike Nichols

Destijds is Working girl niet onopgemerkt gebleven, maar meer dan dertig jaar later ligt deze speelse Mike Nichols-film in de vergeetbak. Onterecht!

‘Jij bent de eerste vrouw hier die zich kleedt als een vrouw, en niet als hoe een vrouw denkt dat een man zich zou kleden als hij een vrouw was.’

Compleet van zijn melk floept Harrison Ford het eruit wanneer hij in Working girl een timide maar gracieuze Melanie Griffith spot op een netwerkevent avant la lettre. Ik hoefde de dvd net niet te pauzeren om te begrijpen wat die malle Harry nu precies zegt. Het is nochtans een ­geweldige oneliner. Veel te lang, maar helemaal raak. Hij legt vooral feilloos de vinger op de thematiek van deze vergeten klassieker van ­Mike Nichols uit 1988: vrouwen die hun intrede doen in de door testosteron gedreven beurs- en bedrijfs­wereld van de jaren 80.

9aa50f4a-d19e-11ea-a008-27d8a09e9c1f

De release van de film bij ons is me destijds ontgaan. Dat moet u me maar vergeven. Ik was bijna vier, ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Het zou zeker vijftien jaar duren voor ik Working girl inhaalde. Ik vermoed dat het rond de tijd was dat Nichols met Closer kwam, de film uit 2004 die Natalie Portman lanceerde. Ik viel voor zijn HBO-adaptatie van Angels in America en ontdekte geleidelijk ’s mans ultieme kroonjuwelen: zijn regiedebuut Who’s afraid of Virginia Woolf uit 1966 en het niet minder iconische The graduate, waar hij een jaar later al mee had uitgepakt.

Doorgaan met het lezen van “Working girl | Mike Nichols”

Charles Webb (1939-2020), de schrijver die geen succes wilde

Charles Webb verzette zich tegen zijn geprivilegieerde afkomst. Zijn debuutroman The graduate werd een commercieel succes, dat hij weigerde.

Hij wilde het niet, omschreef een voormalige literair agente ooit Charles Webbs relatie met geld. Van roem en succes moest de Amerikaanse schrijver evenmin weten. Hij stierf op 16 juni zonder dat de pers dat meteen in de gaten kreeg. Wat moet hem dat verheugd hebben.

Debuteren deed hij op zijn 24ste met The graduate, een roman die vier jaar ­later, in 1967, in de schaduw kwam te staan van de bejubelde verfilming. Niet alleen leidde die film een nieuw en provocatief tijdperk in voor Hollywood. Hij maakte van Dustin Hoffman een ster en van het aanstekelijke ‘Mrs. Robinson’ van ­Simon & Garfunkel een hit.

the-graduate
Dustin Hoffman in ‘The graduate’.

Doorgaans blijft van de roman de ­pikante driehoeksrelatie tussen de jongeman, zijn liefje en haar moeder hangen – ‘Mrs. Robinson, u probeert mij te verleiden!’ Voor Webb draaide het boek vooral om de afwijzing van geld door zijn generatie. Niet dat hij de avances uit de lucht had gegrepen. Hij had ooit een vriendin van zijn ouders naakt ­gezien, maar was daar niet op ingegaan. Het leek hem verstandiger om er iets mee te doen in een roman.

Doorgaan met het lezen van “Charles Webb (1939-2020), de schrijver die geen succes wilde”

A beautiful day in the neighborhood | Marielle Heller

Tom Hanks charmeert als Mister Rogers, een tv-legende die in de VS massaal harten veroverde.

Het Amerikaanse tv-icoon Mister Rogers (1928-2003), bekend als presentator van een langlopend kinderprogramma, was zo knuffelzacht dat hij wel van pluche leek. Niemand was geschikter om hem te spelen dan Tom Hanks, de aaibaarste acteur in Hollywood. Maar deze sympathieke film is geen klassieke biopic. Meer dan Rogers staat Lloyd Vogel (Matthew Rhys) centraal, een cynische Esquire-journalist die hem moet interviewen voor een reeks over levende helden.

4a8ec19a-b484-11ea-827f-55c4def88be5

Van meet af aan is duidelijk waar Marielle Heller (The diary of a teenage girl) met het op feiten gebaseerde verhaal naartoe wil. Vogel is niet het type dat valt voor de homeopathische praatjes van de publieksvriend. Hij wil zijn façade neerhalen, hem ontmaskeren. Maar dat is buiten Mister Rogers zelf gerekend, die in elke ontmoeting het warme dekentje op een kille winteravond wil zijn.

Doorgaan met het lezen van “A beautiful day in the neighborhood | Marielle Heller”

Regisseur Lulu Wang: ‘Overal ter wereld leeft nog steeds het idee dat Amerikanen blank zijn’

Met ‘The farewell’ maakte de Amerikaanse Lulu Wang een fijngevoelige film over goedbedoelde leugens en de gemengde gevoelens die er het gevolg van zijn. Wat kun je verzwijgen en wat niet?’

Kunnen goede bedoelingen een flagrante leugen rechtvaardigen? Centraal in The farewell staat een Chinese oma die geen weet heeft van de terminale kanker in haar lijf. Haar zus haalde de resultaten van het medisch onderzoek voor haar op en besliste samen met de familie dat het beter was haar het slechte nieuws te besparen. Mensen met kanker sterven, zo had een oude volkswijsheid haar ingefluisterd. Niet de ziekte, maar de angst wordt hen fataal.

c3f48e92-3893-11ea-b856-b7e63e85da42

Doorgaan met het lezen van “Regisseur Lulu Wang: ‘Overal ter wereld leeft nog steeds het idee dat Amerikanen blank zijn’”

Top 10 van 2019: dit zijn de beste films van het afgelopen jaar

Geen eindejaar zonder lijstjes. Bioscopen programmeerden ook in 2019 films aan de lopende band, maar waren de grootste hypes ook de beste films? 

1. Portrait de la jeune fille en feu

De beste film van het jaar is een pyromanenstreek van jewelste. De vonk slaat over tussen een schilderes (Noémie Merlant) en de jonkvrouw (Adèle Haenel) die ze stiekem portretteert, en zet de hele zaal in de fik. Adembenemend en mateloos intens, niets minder dan een meesterwerk.

6f525a66-232d-11ea-9b46-317a3adfa1f7
‘Portrait de la jeune fille en feu’

Doorgaan met het lezen van “Top 10 van 2019: dit zijn de beste films van het afgelopen jaar”

After the wedding | Bart Freundlich

Een remake van een Deense Oscarkanshebber? Hollywood vindt er al lang geen graten meer in. 

Geloven ze in Hollywood dat een Engelstalige remake voor een Europese filmparel het summum is? Soms lijkt het daar wel op. Voordat Susanne Bier zich op Netflix-bagger als Bird box ging storten, draaide ze in Denemarken aangrijpende films.

81cec2a4-e38d-11e9-b5b8-33dbeb87dbd0

Doorgaan met het lezen van “After the wedding | Bart Freundlich”

How to train your dragon: the hidden world | Dean DeBlois

Vikings zijn al lang geen drakenjagers meer in deze passende afsluiter van Dreamworks’ succesfranchise.

Wie had gedacht dat je met draken en vikings nog harten kon veroveren? De non-believers kregen ongelijk: in 2010 bracht How to train your ­dragon een half miljard dollar op aan de kassa. Vier jaar later deed de sequel het nog 120 miljoen ­beter. Dat kan je geen bescheiden succesje meer noemen. Beide films versierden zelfs een Oscarnominatie voor beste animatiefilm.

jak_wytresowac_smoka_3_03

Doorgaan met het lezen van “How to train your dragon: the hidden world | Dean DeBlois”

Private life | Tamara Jenkins

De kinderwens van een koppel veertigers loopt niet vanzelf. Hoe meer moeite het hen kost, hoe groter hun wanhoop.

Overbevolking, klimaatverandering, Plopsaland … Je moet wel gek zijn om in deze tijden een kind op de wereld te willen zetten. Rachel (Kathryn Hahn) en ­Richard (Paul Giamatti) zijn dat helemaal, maar daarmee hebben ze nog geen jengelende koter op de achterbank. Meer nog, het stel heeft alle moeite van de wereld om zwanger te geraken.

private life

Doorgaan met het lezen van “Private life | Tamara Jenkins”

Regisseur Mike Leigh: ‘We maken een zootje van onze democratie’

Het Britse monument Mike Leigh herschept met ‘Peterloo’ de context van een vergeten, bloedig neergeslagen volksprotest uit 1819. ‘Pas toen we met de opnames van start gingen, verbaasde het ons bijna dagelijks hoe actueel de film uitdraaide.’

Van een man van 75 zou je begrijpen dat hij het ­rustiger aan wil doen. Maar Mike Leigh lijkt er nog niet aan toe. Vier jaar werkte de Britse regisseur aan Peterloo, zijn meticuleuze reconstructie van een protestbijeenkomst in Manchester die 200 jaar geleden dramatisch uitdraaide. Hij filmde massascènes met honderden figuranten – iets wat hij nooit eerder had gedaan. Een tikje nonchalant haalt hij nu de schouders op en relativeert: ‘Er komt misschien wel wat plannen en organiseren bij kijken, ja.’

6bf0c7f0-14fa-11e9-9a77-b1ae534f13a8

Doorgaan met het lezen van “Regisseur Mike Leigh: ‘We maken een zootje van onze democratie’”

The favourite | Yorgos Lanthimos

Met een lesbische driehoeksaffaire aan het Engelse hof zet de Griek Yorgos Lanthimos het kostuumgenre vrolijk naar zijn hand. ‘The favourite’ is een hitsige parade met Emma Stone en Rachel Weisz in komische doen, maar het is de minder bekende Olivia Colman die iedereen naar huis speelt.

Kostuumfilms hebben geen al te beste reputatie. Dat is niet de schuld van de kostuums, maar van de filmmakers. Hoe vaak komen zij niet aanzetten met een lesje geschiedenis dat zo bloedeloos en dermate saai is, dat de bioscoopzaal wel een slecht verlucht klaslokaal lijkt.

0ce85484-128f-11e9-85f9-9b2aeb0280b4

Doorgaan met het lezen van “The favourite | Yorgos Lanthimos”