The lodge | Severin Fiala, Veronika Franz

In deze uit­gekiende horrorfilm zijn twee kinderen en hun stief­moeder op elkaar aangewezen.

Het zit een jonge broer en zus niet mee. Dat hun ouders niet meer samen zijn, was een realiteit die stilaan begon te wennen. Maar dan verdwijnt hun moeder plots uit hun leven. Met hun vader hebben ze lang niet zo’n band en nu moeten ze ook zijn nieuw lief erbij nemen.

38cefa32-b09d-11ea-b911-0f988fa9074d

Een lentefris idee voor een horrorfilm kan je The lodge niet noemen. Nog het meest is de setting een cliché: een afgelegen blokhut aan de rand van een bos, waar het nieuwe gezin de eindejaarsperiode zal doorbrengen. Vaderlief moet wel nog enkele dagen werken. Alleen met de stiefmoeder: sidder ende beef!

Doorgaan met het lezen van “The lodge | Severin Fiala, Veronika Franz”

It: chapter two | Andy Muschietti

Het tweede deel van Stephen Kings cultklassieker ‘It’ werkt meer op de zenuwen dan op de emoties.

Clowns kapen niet alleen het politieke toneel, maar ook de bioscoop. In Joker toont Joaquin Phoenix straks zijn akeligste grijns. Maar eerst is het aan Bill Skarsgård, die als de horrorclown Pennywise opnieuw uit het riool komt geklauterd.

Schermafbeelding 2019-09-28 om 09.25.23

Doorgaan met het lezen van “It: chapter two | Andy Muschietti”

Scary stories to tell in the dark | André Øvredal

Het populaire kinderboek ‘Scary stories to tell in the dark’ baarde geen familiefilm. Richt uw klachten of dankwoorden aan Guillermo del Toro, die meewerkte aan deze popcornhorror.

‘Verhalen worden waar als je ze maar vaak genoeg vertelt.’ Het adagium van populisten blijkt een ondeugend leugentje uit de duim van schrijver ­Alvin Schwartz, bedoeld om jochies de stuipen op het lijf te jagen. In 1981 tekende de Amerikaan het op in zijn Scary stories to tell in the dark. Dat is een populaire bundeling van folkloristische verhalen voor jonge lezertjes, waarop nadien nog twee delen volgden.

060af616-c28a-11e9-93e6-9e0b7f1c65e5

Doorgaan met het lezen van “Scary stories to tell in the dark | André Øvredal”

Child’s play | Lars Klevberg

Hidey-ho! Chucky is terug van nooit echt weg­geweest. In de griezelig amusante remake van ‘Child’s play’, de slasherfilm uit 1988, zit de honds­dolle speel­goedpop vol zelflerende software.

Hoe vaak doet een ­remake het origineel wel geen geweld aan? ­Horrorklassiekers zijn ­populaire slachtoffers. Over de update van Halloween uit 2018 en It een jaar eerder – in september komt It: chapter 2 al in de ­zalen – klinkt dat misschien een tikkeltje scherp, maar zo subliem of onvergetelijk waren die films niet. Dat we ons met een bang hart aan Child’s play zetten, had dan ook weinig te maken met de verwachte bloedspatten op het scherm.

childs_play_remake-publicity_still-h_2019

Doorgaan met het lezen van “Child’s play | Lars Klevberg”

Suspiria | Luca Guadagnino

Een jaar na Call me by your name imponeert Luca Guadagnino alweer. Met Suspiria brengt de Italiaanse filmmaker een radicale herwerking van Dario Argento’s horrortrip uit 1977 in de zalen.

Van bloedmooie films heeft Luca Guadagnino zijn handelsmerk gemaakt. Letterlijk nam hij dat vooralsnog niet, hoewel horror hem als jong snaakje al had aangetrokken. Het was wachten tot deze Suspiria om te zien hoe de meester-estheet, amper een jaar na het betoverende Call me by your name, het aandurft om schoonheid te puren uit gruwel. U begrijpt: een macabere schoonheid.

4c05bade-e685-11e8-8aaa-866e732217b7

Doorgaan met het lezen van “Suspiria | Luca Guadagnino”

Overlord | Julius Avery

Alsof de nazi’s destijds geen experimenten op mensen hebben uitgevoerd, brouwt Overlord er duchtig fictie rond. Alsof dat best een plezierig experiment is. 

Is het ongepast om in de marge van de Tweede Wereldoorlog vrolijk te fantaseren over nazi-experimenten op mensen? Het is een vraag die de bekende Hollywoodproducent J.J. Abrams zich niet stelt. Of veegt zijn joodse afkomst zulke bedenkingen van de tafel?

OVERLORD

Doorgaan met het lezen van “Overlord | Julius Avery”

Befaamde horrorklassieker vergaarde halve eeuw stof in Belgisch Filmarchief

Het filmfestival van Venetië pakt eind deze maand uit met de restauratie van Paul Wegeners Der Golem, een stille huivertrip uit 1920. Hoe is het mogelijk dat het originele negatief jarenlang ongemerkt in het Belgisch Filmarchief zat?

Het gezin is de hoeksteen van alle gruwel. Bekijk het recente ­Hereditary of Get out en geef ons maar eens ongelijk: wij zetten straks elk kerst­etentje met een bang hart in onze agenda. Een eeuw geleden werkten horrorfilms helemaal anders. De bios­coop was toen een spookhuis waar on­doden, weerwolven en monsters voor acute ademnood zorgden. Aan de keukentafel voelde je je tenminste nog veilig.

Golem; der (6) (Wegener)

Mary Shelley’s Frankenstein en Graaf Dracula van Bram Stoker kregen elk op hun beurt hun tijd op het witte doek. Maar als een van de eersten kwam in 1915 de golem aan de beurt, een mensachtig kleimonster uit de Joodse volkscultuur. Hij redde in het 16de-eeuwse Praag de joden van vervolging, zo gaat de mythe.

Paul Wegener had een grenzeloze fascinatie voor deze reus. Niet alleen voerde de Duitse acteur en regisseur hem op in wel drie films, hij speelde deze plompe jongen ook gewoon zelf. Aandoenlijk en onbeholpen, als een voorloper op Boris Karloffs monster van Frankenstein uit 1931.

Doorgaan met het lezen van “Befaamde horrorklassieker vergaarde halve eeuw stof in Belgisch Filmarchief”

Good manners | Juliana Rojas, Marco Dutra

Een zwangere vrouw valt voor haar meid, terwijl de baby in haar buik steeds brutaler zijn komst aankondigt.

Hompen bloedend vlees vullen de voorts betrekkelijk lege koelkast van Ana, een alleenstaande jonge vrouw met een bijzondere appetijt en een baby in de buik. Dat ze bij vollemaan slaapwandelt door São Paulo herinnert ze zich de volgende morgen nooit. Clara, haar nieuwe huishoudhulp, weet niet wat te denken. ‘Minder vlees eten’, adviseert de dokter zwart op wit.

cd3b4fec-838e-11e8-b643-fe3b62d35a99

Doorgaan met het lezen van “Good manners | Juliana Rojas, Marco Dutra”

It | Andy Muschietti

Pennywise, de dansende clown, is terug met deze weinig gedurfde bewerking van Stephen Kings horrorklassieker.

De fameuze horrorclown Pennywise is tot veel in staat, maar kan hij de zomer redden? Amerikaanse bioscopen blikken terug op de meest luwe periode in jaren. Alle hoop is gevestigd op deze adaptatie van Stephen Kings lijvige bestseller uit 1986.

Een bende kinderen bindt de strijd aan met het als clown uitgedoste monster dat het fictieve stadje Derry teistert. Twee uur lang doen zij wat de makers van deze film nalieten: ze schuwen geen risico. It is een gepolijste, nauwelijks verrassende huiverprent die nadrukkelijk mikt op een plek bovenaan de box office. Reken maar dat de film daarin slaagt. Toen einde maart de eerste trailer werd gelanceerd, verzamelde die op nauwelijks een etmaal tijd bijna 200 miljoen views – een ongezien ­record. Het zegt wat over de marketingmachine achter deze blockbuster.

25bd3cd4-9240-11e7-b127-ea12e07f8ef2

Doorgaan met het lezen van “It | Andy Muschietti”