The professor and the madman | Farhad Safinia

Mel Gibson en Sean Penn geven vorm aan de Oxford English Dictionary in deze historisch biopic met spelfouten.

Toen twee heren halfweg de 19de eeuw de toonaangevende Oxford ­English dictionary samenstelden, was dat een titanenwerk. De ene was een Schotse autodidact, zijn kompaan een geïnterneerde legerarts met een moord op zijn kerfstok – niet meteen wat je prototypische taalkundigen noemt. Hollywood is dol op zulke sterke verhalen, al zal het die telkens mateloos polijsten en opblinken.

the-professor-and-the-madman

Doorgaan met het lezen van “The professor and the madman | Farhad Safinia”

Advertenties

At eternity’s gate | Julian Schnabel

Willem Dafoe is Vincent van Gogh in ‘At eternity’s gate’, een intense biopic die de schilder zo dicht op de huid zit dat je de verf haast kunt ruiken.

‘Ik wil een nieuw licht vinden en schilderijen maken die we nog niet gezien hebben.’ Een ander peertje zal de klus niet klaren. Parijs, alleen figuurlijk de lichtstad, is Vincent van Gogh (een manische Willem Dafoe) te grijs en mistig. Zijn tijdgenoot Paul Gauguin (gespeeld door Oscar Isaac) raadt hem het Zuid-Franse Arles aan.

Schermafbeelding 2019-04-27 om 23.54.21

Doorgaan met het lezen van “At eternity’s gate | Julian Schnabel”

Mary Queen of Scots | Josie Rourke

De 16de-eeuwse rivaliteit tussen Elizabeth I en Mary Stuart herleeft met Margot Robbie en Saoirse Ronan in grote doen.

Valt er nog wel stof te blazen van de eens zo stoffige kostuumfilm? Met The favourite zette Yorgos Lanthimos het genre al liederlijk naar zijn hand. Die film was alles wat niemand verwacht had. Hij liet zelfs het oubollige taaltje achterwege.

mary-queen-of-scots

Doorgaan met het lezen van “Mary Queen of Scots | Josie Rourke”

Colette | Wash Westmoreland

Sidonie-Gabrielle Colette veroorzaakte ophef bij de vleet, maar deze gepolijste kostuumfilm wil vooral de kijker behagen.

‘Het is te vrouwelijk. Maak het pikanter, minder literair.’ In het Parijs van de vroege 20ste eeuw schrijft de jonge Colette (Keira Knightley) ­novelles waar haar man ­(Dominic West) vrolijk zijn naam op zet. Hem maakt het niet uit dat die gaan over haar ontbolstering van plattelandsmus tot stadsvrouw. Zolang ze maar goed ver­kopen.

_103374481_colette1_tiff

Doorgaan met het lezen van “Colette | Wash Westmoreland”

Mary Shelley | Haifaa Al-Mansour

Deze biopic is meer geïnteresseerd in de mannen die ‘Frankenstein’-schrijfster Mary Shelley omringden.

Niemand kon de jonge Mary Shelley beletten dat ze griezelverhalen las. Niemand kon beletten dat zij ze schreef. Toen ze als dochter van een feministe en een politiek filosoof in de vroege zomer van 1818 haar latere klassieker Frankenstein afwerkte, moest ze nog twintig worden. Vandaag zijn we al lang tevreden met elke millennial die dan in staat is om de eigen veters te ­knopen.

5624b524-f70b-11e8-abfa-f7bafcd0f5c1

Doorgaan met het lezen van “Mary Shelley | Haifaa Al-Mansour”

First man | Damien Chazelle

In handen van Damien Chazelle (La la land) is de aanloop naar de maan­landing van Neil Armstrong een intens en meeslepend avontuur met Ryan Gosling in grote doen.

Donald Trump is geen fan van First man. Dat een Canadees (Ryan Gosling) de eerste man op de maan speelt, heeft er niet eens mee te maken. Het volstond dat hij een poos geleden al hoorde waaien hoe de film het planten van de Amerikaanse vlag niet in beeld bracht. ‘Een vreselijk iets’, pruilde hij terstond. ‘Het lijkt wel alsof ze beschaamd zijn omdat de prestatie van de Verenigde Staten kwam.’

first-man-promo

Doorgaan met het lezen van “First man | Damien Chazelle”

LBJ | Rob Reiner

Woody Harrelson verkneukelt zich in het kleinmenselijke van Lyndon B. Johnson, maar deze biopic neemt ook een loopje met de geschiedenis.

Hollywood is een manische zoetekauw op de patisserieafdeling: al jaren smult het zich een indigestie aan de kleinste kantjes in de allergrootsten. Met LBJ komt nu Lyndon Baines Johnson aan de beurt. Op 22 november 1963 legde hij de eed af als 36ste president van de Verenigde Staten, amper 128 minuten nadat twee kogels JFK ­dodelijk hadden getroffen.

Deze blik achter de coulissen, die ostentatief op twee benen hinkt, is onderhoudend maar ook vertekend. Het verhaal schiet heen en weer in de jaren rond de moord.

2fd5c500-2080-11e8-8f26-7793709cd4f6

Doorgaan met het lezen van “LBJ | Rob Reiner”

Bleed for this | Ben Younger

Een ongeval dwarsboomt de carrièrekansen van een flamboyante bokser. Loodzware koek hoef je echter niet te vrezen.

De Amerikaanse bokser Vinny Pazienza krijgt in 1991 een forse tegenslag te verwerken: bij een auto-ongeval breekt hij zijn nek. Zijn carrière valt in duigen, maar hij weigert bij de pakken te blijven zitten.

Dat deze film een wat uitgewoond comebackverhaal vertelt, geven we grif toe. Miles Teller, de razend­ambitieuze jazzdrummer uit Whiplash, zet echter met brio de sportvedette neer als de kleurrijke, aandachtsgeile vogel die hij destijds was en redt Bleed for this zo van de banaliteit.

Schermafbeelding 2017-05-09 om 14.13.13

Doorgaan met het lezen van “Bleed for this | Ben Younger”

Free State of Jones | Gary Ross

Dit epos over een historisch belangrijke figuur uit de Amerikaanse burgeroorlog zwalpt als een dronkeman. Het ene moment is de film een onemanshow met Matthew McConaughey als de koene moraalridder Newton Knight – een van de eerste voorvechters van rassengelijkheid. Enkele tellen later is het een fletse geschiedenisles voorzien van zwartwitfoto’s en kurkdroge bijschriften.

free-state-of-jones-7-2

Newton Knight was een eenvoudige boer uit het zuiden die zich tijdens de Amerikaanse burgeroorlog afzette tegen de grootgrondbezitters en lokale machthebbers. Zij vonden slavernij en discriminatie haast even vanzelfsprekend als het opkomen van de zon. Knight zag dat anders, hij kreeg destijds een hele schare medestanders achter zich.

Dat klinkt dan wel erg nobel en historisch belangwekkend, het levert geenszins straffe cinema op. Waarom? Omdat regisseur Gary Ross (Pleasantville, The hunger games) van Knight een plastieken held maakt, gezwollen van grootspraak en holle heroïek. Op de koop toe perst hij het verhaal van deze verzetsfiguur, de Amerikaanse burgeroorlog, de opkomst van de KKK én de uitlopers van deze strijd – zo’n 85 jaar later – in één enkele film. En dat is een veel grotere hap uit de geschiedenis dan hij verteerbaar kan maken.

(Verschenen op 13 september 2016 in De Standaard.)

Florence Foster Jenkins | Stephen Frears

Een biopic als Florence Foster Jenkins, over ’s werelds slechtste sopraan, doet op z’n minst een kwalijke walm van leedvermaak vermoeden. Gelukkig is Meryl Streep er de actrice niet naar om zich tot zo’n karikaturaal vergrijp te verlagen.

In 2007 was Meryl Streep als Miranda Priestly – of was het Vogue-gezicht Anna Wintour – te zien in The Devil Wears Prada, en toegegeven, ook wij hebben toen naar adem gehapt. Een even vilein als verfijnd mode-icoon, zo waren we onze grande dame van de hedendaagse cinema niet gewend. Als actrice had ze net de gewone vrouw naar het grote scherm gebracht. Povere scenario’s die op z’n best middelmatig zaterdagavondgesnotter beloofden, verhief zij tot Oscarkanshebbers. Denk maar aan The Bridges of Madison County, One True Thing of Kramer vs. Kramer.

Als Miranda Priestly brak ze met die onuitgesproken traditie. Personages met een al te hoog huis-, tuin- en keukengehalte wees ze de deur om lijf en leden ten dienste te stellen van de meest uitgesproken karakters. Van Aloysius Beauvier (de rigoureuze hoofdzuster in Doubt) en televisiekok Julia Child (Julie & Julia) over de mentaal wankele Violet Weston (August, Osage County) tot, jawel, zelfs Engelands meest omstreden eerste minister Margaret Thatcher (The Iron Lady).

flor

Doorgaan met het lezen van “Florence Foster Jenkins | Stephen Frears”