Dertig dagen | Annelies Verbeke

638142470Van Annelies Verbeke verscheen het voorbije jaar een roman die ‘Dertig dagen’ heet. Dat kan zelfs de diepslapende recensent niet ontgaan zijn. ‘Dertig dagen’ werd door de Nederlandstalige pers haast unaniem doodgeknuffeld. ‘Een klusjesman met een gave houdt Vlaanderen een spiegel voor’, schreef Mark Cloostermans in De Standaard en noemde Verbekes vierde roman ‘een moedig, inspirerend en aangrijpend boek’. In HP/De Tijd stond te lezen: ‘Verbeke is hard maar niet cynisch, geëngageerd, maar niet moralistisch. ‘Dertig dagen’ is een roman die tegelijk de goedheid en de slechtheid van de wereld beschrijft, die evenveel reden biedt tot optimisme als tot neerslachtigheid.’ Vier sterren in De Morgen en een lofrede die luidde: ‘Geraffineerd bespeelt Verbeke het register van de dualiteit: leven en dood, goed en slecht, vriend en vijand gaan nauw met elkaar samen. Dat besef dringt ten volle door aan het slot van de roman.’ En zo kan nog wel even worden doorgegaan.

In haar vorige romans behandelde Annelies Verbeke telkens een groot thema: onrust in ‘Slaap!’, het geweten in ‘Reus’, wanhoop in ‘Vissen redden’. In ‘Dertig dagen’ staat ontegensprekelijk goedheid centraal. ‘Het is een thema dat de rode draad vormt doorheen heel wat vragen die mensen bezighoudt. Want waarom worden bijvoorbeeld diegenen die anderen ontzien en ondanks alles vriendelijk blijven als soft of hypocriet aanzien?’, zo vroeg ze zich in een gesprek met Knack.be luidop af. ‘Niemand durft het er echt over te hebben, auteurs schrijven er nauwelijks over. Op goedheid rust een taboe.’

Doorgaan met het lezen van “Dertig dagen | Annelies Verbeke”

Voorbeelden van verdriet | Annelies Verbeke

verbeke-verdrietEen kortverhaal in de kenmerkende stijl van Annelies Verbeke. In zorgvuldig opgebouwde zinnen wekt ze personages tot leven die meteen vertrouwd aanvoelen. De mate waarin ze beschadigd zijn, wordt gaandeweg duidelijk.

Dat ze het genre beheerst, lijdt al lang geen twijfel meer. ‘Voorbeelden van verdriet’ is niet haar beste kortverhaal, eerder een tussentijdse zoethouder voor de liefhebber. Haar bundel ‘Groener gras’ bevat een vijftiental stilistisch verwante verhalen. De thematiek van winnen/verliezen die daarbij de rode draad vormde, is hier teruggekeerd.

Verbeke schreef ‘Voorbeelden van verdriet’ ter gelegenheid van de Dag van de Onafhankelijke Boekhandel.

***1/2

Groener gras | Annelies Verbeke

1001004005487644-2Met wisselend succes voert Annelies Verbeke in ‘Groener gras’ de figuranten uit eenieders bestaan op. De licht ontvlambare loketbeambte, de schuchtere collega met wie u nooit meer dan enkele obligatoire woorden wisselde aan de koffiemachine, het gekleurde meisje alleen op straat.

De schrijfster kijkt achter die façade van oppervlakkige vertrouwdheid om een verhaal te vertellen over winnen en verliezen. Dat doet ze in een stijl die uitgesproken literair is. Ze hanteert een beeldrijke taal, doorspekt met trefzekere inzichten en literaire vondsten. Soms maken die stilistische keuzes haar vertellingen nodeloos zwaar en verliezen ze zo aan slagkracht. ‘Groener gras’ is in die zin een wat onevenwichtige bundel.

De meest weergaloze vertellingen staan te lezen in de eerste helft. ‘Naar de toekomst’, ‘Lola’ en ‘De Wezel en zijn prooi’ zijn, tesamen met de poëtische proloog, het mooiste wat de bundel aan diepmenselijk (on)vermogen te bieden heeft.

***1/2