Portfolio

Der Fall Collini | Marco Kreuzpaintner

In deze hedendaagse rechtbankfilm komt het Duitse naziverleden tamelijk gekunsteld bovendrijven. 

De spraakmakende zaak in dit Duitse rechtbankdrama is in meerdere opzichten zo onwaarschijnlijk, dat we dachten dat het wel waargebeurd moest zijn. Zo gaat het immers wel vaker. Feiten die eenieders verbeelding overtreffen, doen filmproducenten nu eenmaal rechtveren in hun stoel. 

‘Der Fall Collini’

Maar deze case is in werkelijkheid verzonnen door Ferdinand von ­Schirach, een Duitse successchrijver – en advocaat – die in 2011 met Der Fall Collini een bestseller te pakken had.

Centraal staat Caspar Leinen ­(Elyas M’Barek), een groentje in de advocatuur. Hij krijgt de verdediging toegewezen van de schutter die in de openingsscène een rijke industrieel omlegt. Dat Leinen het slachtoffer kende, ontdekt hij pas later: het blijkt de man te zijn die in zijn kinder- en jeugdjaren als een vaderfiguur voor hem was. 

Doorgaan met het lezen van “Der Fall Collini | Marco Kreuzpaintner”

The secret garden | Marc Munden

Een tienjarig meisje is de onstuimige wind doorheen een treurig, Engels kasteel. In de tuin leeft ze helemaal op.

Een film gedragen door kindacteurs hoeft niet alleen het jonge volkje aan te spreken. Kijk maar naar de tijd­loze eighties-klassieker Stand by me, of hoe Harry Potter generaties verenigde. 

Van de makers die Daniel Rad­cliffe en Emma Watson lanceerden, is er nu The secret garden, een warm avontuur dat minstens even betoverend werkt. Daar heeft het geen leerling-magiërs voor nodig. Hier steelt Mary Lennox de show, een koppig meisje van tien dat haar ouders verloren heeft aan cholera. Als enige telg van een Brits kolonistengezin keert ze midden 20ste eeuw van India terug naar Engeland, waar ze intrekt bij haar oom (Colin Firth). Niet dat hij zich om haar bekommert. Terneergeslagen als hij is, wordt de man opgeslokt door zijn eigen verdriet als weduwnaar. 

Doorgaan met het lezen van “The secret garden | Marc Munden”

Cruise control | Rudi Van Den Bossche

Cruise control is de eerste Vlaamse film sinds de heropening van de bioscopen. Het heeft er alle schijn van dat de makers zelf niet willen dat u komt kijken.

Terwijl de arthousecinema’s zich met een megafoon in de hand uit de naad werken, smokkelden de multiplexen deze week in alle stilte een Vlaamse komedie in hun programma. Het zijn gekke tijden, maar zoiets is toch vrij opmerkelijk. Zelfs de pers kreeg de film vooraf niet te zien. 

‘Cruise control’

We hoefden maar een kaartje te kopen om te begrijpen waarom het zo gegaan is. Cruise control is helemaal geen film om mee uit te pakken. Het is een kleuterboel van flauwe grappen en onderbroekenlol. Het verhaal heeft niets om het lijf, net als Gene Bervoets wanneer hij aan het einde het zwembad induikt. 

Dat je een Vlaamse komedie herkent aan de dwaze pruiken, is stilaan een wetmatigheid. Lucas Van den Eynde – met groezelige, blonde lokken – speelt Serge Gabriëls, een filmmaker op retour die zijn tijd verdoet met knullige reclamefilmpjes. Uit het niets valt hem de kans in de schoot om een spotje te draaien in Griekenland. Daar zal hij zo royaal voor vergoed worden, dat hij meteen budget heeft om het scenario te verfilmen waarmee hij al jaren rondloopt. Wat hij dan maar aansluitend doet, met de cast en crew die hij voor het spotje inhuurde. Een bende te onnozel om los te lopen, dat moet gezegd. 

Doorgaan met het lezen van “Cruise control | Rudi Van Den Bossche”

Arthousecinema’s bundelen krachten bij gebrek aan publiekstrekkers

Nu kleppers pas later in de zalen komen of van de kalender zijn gehaald, vallen de cinema’s zonder publiekstrekkers. Het motiveerde de arthousebioscopen om zelf onuitgebrachte films te programmeren.

Het is een ongewone zomer, ook voor de bioscopen. Ze heropenden begin juli al, weliswaar met lege ­zetels tussen de (vanaf de week ­erop) verplicht gemondmaskerde bezoekers in. Van de oorspronke­lijke capaciteit bleef nog een derde over. Zeker in de arthousebioscopen, die niet het zaalformaat van een multiplex hebben, voelden ze dat. Niet dat de uitbaters morden: ze waren allang blij dat ze het ­publiek opnieuw konden verwelkomen, en dat met geweldige films als Monos en Tarkovski’s De spiegel

Doorgaan met het lezen van “Arthousecinema’s bundelen krachten bij gebrek aan publiekstrekkers”

The last black man in San Francisco | Joe Talbot

Het had weinig gescheeld of deze betoverende film over twee jonge mannen en hun verloren stad had nooit het grote scherm bereikt bij ons.

Er hangt een gloedvolle waas van verlies over dit trage, ontroerende ­debuut van Joe Talbot. Gentrificatie kreeg San Francisco in zijn greep en de zwarte gemeenschap, die er destijds ­op de scheepswerven kwam werken, werd er het slachtoffer van.

Doorgaan met het lezen van “The last black man in San Francisco | Joe Talbot”

Regisseuse Fien Troch: ‘Het geeft mij geen voldoening als iets zacht en lief is’

Het culturele leven lag de voorbije maanden zo goed als stil. Maar onze kunstenaars bleven scheppen. Elke week vragen we een van hen: waarom?

Fien Troch had al drie films geregisseerd toen ze vier jaar geleden plots doorbrak met Home. Het was een meters diepe sprong in de generatiekloof tussen jongeren en hun ouders. Van een knuffel­zachte landing was geen sprake – niet dat iemand die verwacht had. Een ander zijn geluk, haar debuut uit 2005, gaat over een kind dat was doodgereden en achtergelaten. Unspoken focust op de ouders van een vermist meisje, terwijl in Kid twee broertjes in de steek worden gelaten door hun moeder. Evenmin films die je na afloop ­fluitend uit je bioscoopstoel doen wippen.

Uit: ‘Home’

De regisseuse had het tegen dan al vaak mogen horen. Hoe ze het met haar eerste films de kijker al te moeilijk had gemaakt – te veel stiltes, nauwelijks verhalend. Hoe ze het zo zichzelf moeilijk maakte. ‘Kom toch met iets toeganke­lijker’, klonk het al eens. Zonder dat ze het had zien aankomen, deed ze dat met Home. ‘De film werd zo algemeen aanvaard, dat ik niet goed wist hoe het verder moest. Iedereen leek te denken dat ik ineens heel andere films ging maken. Meteen vond ik dat mijn volgende film net daarom heel hard van mij moest zijn.’

Doorgaan met het lezen van “Regisseuse Fien Troch: ‘Het geeft mij geen voldoening als iets zacht en lief is’”

Working girl | Mike Nichols

Destijds is Working girl niet onopgemerkt gebleven, maar meer dan dertig jaar later ligt deze speelse Mike Nichols-film in de vergeetbak. Onterecht!

‘Jij bent de eerste vrouw hier die zich kleedt als een vrouw, en niet als hoe een vrouw denkt dat een man zich zou kleden als hij een vrouw was.’

Compleet van zijn melk floept Harrison Ford het eruit wanneer hij in Working girl een timide maar gracieuze Melanie Griffith spot op een netwerkevent avant la lettre. Ik hoefde de dvd net niet te pauzeren om te begrijpen wat die malle Harry nu precies zegt. Het is nochtans een ­geweldige oneliner. Veel te lang, maar helemaal raak. Hij legt vooral feilloos de vinger op de thematiek van deze vergeten klassieker van ­Mike Nichols uit 1988: vrouwen die hun intrede doen in de door testosteron gedreven beurs- en bedrijfs­wereld van de jaren 80.

9aa50f4a-d19e-11ea-a008-27d8a09e9c1f

De release van de film bij ons is me destijds ontgaan. Dat moet u me maar vergeven. Ik was bijna vier, ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Het zou zeker vijftien jaar duren voor ik Working girl inhaalde. Ik vermoed dat het rond de tijd was dat Nichols met Closer kwam, de film uit 2004 die Natalie Portman lanceerde. Ik viel voor zijn HBO-adaptatie van Angels in America en ontdekte geleidelijk ’s mans ultieme kroonjuwelen: zijn regiedebuut Who’s afraid of Virginia Woolf uit 1966 en het niet minder iconische The graduate, waar hij een jaar later al mee had uitgepakt.

Doorgaan met het lezen van “Working girl | Mike Nichols”

Burden | Andrew Heckler

In dit op feiten gebaseerde relaas moet een KKK’er radicaal kiezen: zijn lief of zijn kap.

Achter racisme schuilt niet altijd een diepgewortelde overtuiging, stelt Burden. Soms moet het ook een kwestie van naïviteit zijn: jongens zonder ruggengraat die zich al te makkelijk op sleeptouw laten nemen door het giftige discours van dominante sujetten.

6497d26a-d014-11ea-98d9-9a3b8c7c12d0_web_scale_0.1354555_0.1354555__

Garrett Hedlund speelt ­Mike Burden, die de kijker leert kennen als een simpele goedzak. Als hij voor zijn baas (Tom Wilkinson) een schuld te innen heeft, durft hij een alleenstaande moeder als Judy (Andrea Riseborough) al eens te ontzien. Tussen de twee komt van het een al snel het ander. Tot Judy merkt dat hij met die baas ook beste maatjes is, en dat terwijl de man in het dorp pas nog een museum over de Ku Klux Klan opende. Judy dwingt Burden om te kiezen: haar of de Klan.

Doorgaan met het lezen van “Burden | Andrew Heckler”

Greenland | Ric Roman Waugh

In Greenland dreigt de wereld te vergaan onder een regen van kometen. Het hoeft niet altijd een virus te zijn, natuurlijk.

Weet je nog, in de jaren 90? Toen vonden we rampenfilms niet te versmaden en hadden we ze liefst ver over the top. Van Twister en Outbreak tot Armageddon, voor Hollywoodstudio’s kon het scenario maar beter onwaarschijnlijk genoeg zijn. Niemand in de zaal die er graten in vond. Zolang de popcorn maar krokant was.

Gerard-Butlers-Disaster-Thriller-Greenland-Has-Been-Delayed-Again

Maar sinds enkele maanden zijn woorden als ‘pandemie’ en ‘viroloog’ deel van ons dagelijks voca­bularium. Plots is het niet alleen moeilijker om nog te snoepen in de filmzaal, ook de catastrofes op het witte doek laten een andere smaak achter. Of ligt het aan ons?

Doorgaan met het lezen van “Greenland | Ric Roman Waugh”

Ava | Tate Taylor

Het ont­breekt Jessica Chastain niet aan durf als Ava, een huurmoordenares die de mannen van zich af weet te slaan.

Voor Jessica Chastain is geen rol te gespierd. Na de vrouw die jacht maakte op Osama bin Laden (in Zero dark thirty) en een gewiekste meester-oplichtster (in Molly’s game), is ze deze keer in haar element als Ava, een huur­doder wier charmes fataal zijn voor de heren die haar pad kruisen.  

jessica-chastain-ava

Chastain kan zich elke rol met veel aplomb toe-eigenen. Net daarom valt het te betreuren dat de film zo’n kabbelende melange is – het is drama noch thriller. Na een foutgelopen klus wordt Ava op non-actief gezet. Het moment om nog eens aan te kloppen bij haar familie, vindt ze.

Doorgaan met het lezen van “Ava | Tate Taylor”