Auteur Maarten Inghels (24): ‘Schrijven was altijd al een vanzelfsprekendheid’

Nauwelijks 24, en toch slaagt hij erin al enkele jaren van zijn pen te leven. Of een bestaan als schrijver een droom is? Hij glimlacht. “Voor mij is het eerder een vanzelfsprekendheid.” Op z’n dertiende schreef hij een eerste manuscript, later volgden er nog enkele. Vandaag stelt hij ‘De handel in emotionele goederen’ voor, zijn debuutroman. 

“Het was een idee waar ik al enkele jaren mee rondliep”, legt Maarten Inghels uit. Hij heeft het over ‘De handel in emotionele goederen’, zijn ruim tweehonderd pagina dikke romandebuut. Drie jaren geleden zette hij de eerste woorden op papier. Maar gedurende die eerste periode was het vaak schrappen en herbeginnen. Meermaals terug naar af. “Omdat het hoofdpersonage telkens niet goed zat”, legt hij uit. “Het komt er op aan een personage te hebben dat je zelf wil zijn. Of net niet. Zolang je er op een bepaalde manier maar een band mee hebt.”

Dat hoofdpersonage is Luukas Kolibri, een jongeman die de bezittingen van de doden opruimt. Wanneer je sterft, komt hij je spullen ophalen. Hij is de handelaar in emotionele goederen. Maar dan sterft zijn geliefde, en zinkt Luukas weg in de onoverzichtelijke berg bezittingen die zij achterliet. Krampachtig probeert hij haar relicten te vergaren. Steeds meer nestelt hun verleden zich in alle hoeken van zijn appartement, tot het schrijn uit zijn voegen barst. Zijn verzameling als requiem wordt het slakkenhuis waarin hij zich terugtrekt. Een obsessie die hem fataal dreigt te worden.

“Een debuutroman over de dood na het leven”, zo omschrijft de jonge schrijver hem zelf. “Van bij het begin had ik zeer duidelijk de plot in mijn hoofd. Ik wist waar ik naartoe wilde, alleen was het even zoeken om de juiste toon vast te krijgen.”

Laatste zin

Even later verklapt hij me dat hij de laatste zin als eerste schreef. “Ik wist hoe het zou eindigen, wat de laatste scene, het laatste hoofdstuk was. En daar heb ik naartoe geschreven.”

Dan was het boek af, en was het nog niet goed. “Wat ik had, was nog maar een ruwe werkversie. Dat diende nog helemaal herschreven te worden. Als je van elke zin meteen een parel probeert te maken, gaat het schrijfproces veel te krampachtig. En dus moest ik op een gegeven moment doorschrijven en het verhaal de kans geven om zich te ontwikkelen. En dan weer van voren af aan herbeginnen. Zo heb ik het boek tweemaal herschreven.

Is schrijven hard werken?
(glimlacht) Ja, ik denk het wel. Het is vooral veel vloeken, tot het af is. Tot het herschrijven ophoudt omdat je niks beter meer kan verzinnen. Woensdag ben ik het boek bij de uitgeverij gaan halen. Je kan niet geloven hoe goed het voelt wanneer er na al dat zwoegen geen woord meer aan het manuscript te veranderen valt. Wanneer die talloze stapels manuscripten die op mijn werkkamer liggen uiteindelijk resulteerden in deze roman. Nu wil ik het ook niet meer herlezen.

In jouw roman speelt de dood een prominente rol. Vier jaar geleden werkte je je in de kijker met Eenzame uitvaart (zie kader). Is de dood iets wat je sterk bezighoudt?
“Het is sowieso een thema dat me aanspreekt. Door Eenzame uitvaart is de dood ook meer in mijn leven binnengedrongen. De verhalen waarmee je in aanraking komt, komen ook almaar harder aan. Het krampachtig vasthouden aan herinneringen van overledenen is een element dat steeds terugkomt. Al liep ik al met het thema voor dit boek rond toen Eenzame uitvaart nog maar pas van start was gegaan.”

Wat wil je met deze roman vertellen?
“In de eerste plaats wil ik een goed verhaal vertellen, iets wat voor iedereen herkenbaar is. Wanneer iemand sterft, kom je voor een kamer of een huis vol herinneringen te staan. Dat moet worden leeggemaakt, wat een zeer pijnlijke aangelegenheid is. Wat hou je bij, wat gooi je weg? Ik wilde weergeven hoe moeilijk het is om daarmee om te gaan. Als schrijver zoek je naar een goed verhaal. Dit was nog nooit verteld. Toch niet op de manier waarop ik het zag.”

Wat primeert: het verhaal of de personages?
“Het verhaal, de gebeurtenissen. Ik wil dat de lezer de personages zelf invult en ontdekt. (denkt even na) Ja, daar schrijf ik liever zo min mogelijk over. Zo merk je dat ik de protagonist aan het begin van de roman erg neutraal beschrijf. Naar het einde toe verandert dat en ben je geleidelijk in zijn hoofd gekropen. Alleen zo kan je als lezer begrijpen waarom hij doet wat hij doet. Alleen zo kan je dat helemaal vatten en het gevoel krijgen dat je in zijn situatie precies hetzelfde zou doen.”

Leerde je al schrijvend zelf ook de protagonist beter kennen?
“Al schrijvend groeit die en krijg je er een grote band mee. Dat is zeker waar. Uiteindelijk ga je je er verwant mee voelen. Maar dan moet je die aan het einde weer loslaten. Maar intussen ben je er toch helemaal ingekropen.”

Er zijn schrijvers die liefst zo min mogelijk lezen, uit angst om beIinvloed te worden en hun eigen stem te verliezen. Herkenbaar?
“Ik lees nauwelijks wanneer ik schrijf, maar met beïnvloeding heeft dat weinig te maken. Ik kan het eerder niet opbrengen. Schrijven is ook een heel onzeker proces voor mij. Wanneer je dan een boek leest dat werkelijk fantastisch is, dan haalt dat je eigen schrijven neer. Dan vloek je omdat wat je schreef zo slecht is in vergelijking met was je las.”

Je publiceerde eerder twee dichtbundels, nu een roman. Poëzie of proza: een voorkeur?
“Neen, de inhoud bepaalt de vorm. Op dit moment heb ik een aantal ideeën op mijn werktafel liggen. Afhankelijk van het idee dat ik kies, zal ik zien of het een dichtbundel of een roman wordt. Zo’n idee is vaak ook niet meer dan een samenraapsel van wat splinters. Soms is dat niet meer dan een thema, soms zijn dat enkele bedenking over de stad of de wereld. Ik scheur ook heel wat krantenartikels uit. Bij het ene denk ik, hier zit een roman in, bij het andere denk ik eerder aan een gedicht.

Weldra stromen de eerste reacties op je roman binnen. Hoe ga je om met kritiek?
“Ik ben niet ongevoelig voor kritiek. Ik ben heel blij met dit boek, ik sta er helemaal achter. Dus hoop ik dat de reacties dat ook weerspiegelen. En wanneer dat niet zo is, is dat niet het juiste boek voor die persoon. Zelf lees ik ook niet om het even wat even graag.”

Terug naar overzicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s