The last thing he wanted | Dee Rees

Met ‘Mudbound’ gooide Dee Rees hoge ogen, en toch ging het helemaal mis met haar adaptatie van een Joan Didion-roman vertolkt door een sterrencast. 

Iedereen zou Joan Didion moeten lezen, de Amerikaanse schrijfster die al meer dan vijftig jaar een soort intieme journalistiek bedrijft. Maar wie komt nog aan lezen toe met Netflix binnen handbereik? Dee Rees vond het een goed idee om dan maar The last thing he wanted te verfilmen, Didions roman uit 1996. Voor Netflix, dat spreekt.

aba491f4-5bd2-11ea-859c-afbb8f080c08

Doorgaan met het lezen van “The last thing he wanted | Dee Rees”

A private war | Matthew Heineman

Wat oorlogsjournaliste Marie Colvin en haar fotograaf Paul Conroy overkwam, is de inzet van de degelijke, zij het wat klassiek aangepakte film ‘A private war’. 

‘Tenzij je stoppen doorslaan, is het niet iets wat went.’ Meer dan 25 jaar lang was Marie Colvin oorlogscorrespondente voor de Britse krant The Sunday Times. Tot ze in 2012 vermoord werd door het regime van Assad.

maxresdefault-13

Doorgaan met het lezen van “A private war | Matthew Heineman”

Fotograaf Paul Conroy: ‘Ik mis het niet om beschoten te worden’

Met ‘A private war’ ziet oorlogsfotograaf Paul Conroy het geweld in Syrië verfilmd zoals hij dat in 2012 ervoer toen journaliste Marie Colvin omkwam. ‘Je hebt alle reden om bang te zijn.’

Een Syrische vader en zijn dochtertje schaterden pas nog hun angst weg in een video die het internet rondging. Wie de situatie met minder aandacht volgt, wist weer: het geweld in Syrië duurt immer voort.

ecde534a-565e-11ea-b994-4c1abddbe23d

Doorgaan met het lezen van “Fotograaf Paul Conroy: ‘Ik mis het niet om beschoten te worden’”

Fantasy island | Jeff Wadlow

Niets is dodelijker voor cinema dan films die enkel gemaakt werden om geld in de kassa te brengen, zoals Fantasy island.

Michael Peña (The mule) is de ceremoniemeester op een magisch eiland dat dromen doet uitkomen. Wat als een stomdronken idee klinkt, was eind jaren 70 al een langlopende tv-reeks. Een reboot staat na het zien van deze slappe film nergens op ons wenslijstje.

Schermafbeelding 2020-05-18 om 23.23.58

Doorgaan met het lezen van “Fantasy island | Jeff Wadlow”

The call of the wild | Chris Sanders

Harrison Ford heeft in The call of the wild een digitale hond als tegenspeler. Hij had beter zijn kat gestuurd. 

Jack London is poëzie voor wie het afgelopen najaar Pietro Marcello’s adaptatie zag van zijn roman Martin Eden. Maar de Amerikaanse schrijver is meer gevierd om White fang en The call of the wild, zijn avonturenverhalen die spelen in het Canadese Yukon tijdens de goudkoorts aan het eind van de 19de eeuw.

Schermafbeelding 2020-05-18 om 23.18.27

Doorgaan met het lezen van “The call of the wild | Chris Sanders”

Sonic the hedgehog | Jeff Fowler

‘Sonic the Hedgehog’ waagt de oversteek van Sega naar het witte doek. Het resultaat is best oké – voor één keer.

Niet alles was vroeger simpeler, maar wel de videospelletjes. In de jaren 90 was de egel Sonic immens populair. De blauwe mascotte van de Japanse gameontwikkelaar Sega stuiterde in het spel over alles heen en kon supersonisch snel lopen. Wie had gedacht dat het beestje zou deugen als spil van een komedie? Wat helpt: extreem lage verwachtingen koesteren.

357d072e-518f-11ea-b071-edfc255dd611

Doorgaan met het lezen van “Sonic the hedgehog | Jeff Fowler”

The journey | Fanny Bräuning

Een Zwitsers koppel reist door Europa, hoewel zij verlamd is. Hun dochter volgt hen in deze mooie maar onvolmaakte docu.

Niggi wil de zorg voor zijn vrouw geen op­offering noemen. ­Annette heeft MS en zit in een rolstoel sinds ze achttien jaar geleden tot de nek verlamd uit een coma ontwaakte. In deze documentaire zien we het Zwitserse koppel in een zelf uitgeruste bestelbus door Europa reizen. Zo hadden ze dat vroeger ook gedaan. ‘Het moeilijkste is het zoeken en vinden van de wil om te blijven leven, en dat voor ons beiden’, verzucht Niggi terloops.

e92cddaa-4cec-11ea-a378-078d6ae75803

Doorgaan met het lezen van “The journey | Fanny Bräuning”

Official secrets | Gavin Hood

Onverschrokken of roekeloos? In 2003 bracht de Britse Katharine Gun naar buiten hoe de VS steun zochten voor de invasie in Irak. ‘Official secrets’ is een behapbare constructie van dat verhaal.

Niemand heeft in 2003 de Amerikaanse invasie in Irak kunnen verhinderen, maar Katharine Gun heeft het wel geprobeerd. Daar heeft ze overigens zowat alles voor op het spel gezet. Het is een frappante zaak die alweer vergeten is. Met Official secrets krijgt ze de gedegen en behapbare reconstructie die ze verdient.

c55aa0d2-48ec-11ea-bbf0-bd22edbf44f5

Doorgaan met het lezen van “Official secrets | Gavin Hood”

Meer scherm voor uw (extra) geld bij Kinepolis

De laatste nieuwigheid van de multiplex: een zaal waar de filmprojectie doorloopt op de zijwanden. Al is dat minder nieuw dan men u probeert wijs te maken.

Om de bingewatcher toch maar uit zijn luie zetel te krijgen, blijft Kinepolis zoeken naar manieren om de bioscoopervaring te pimpen. De nieuwste poging daartoe is ScreenX.

Dat is een nieuw soort projectietechnologie, die met behulp van vier extra projectoren de film ook op de zijwanden toont. Dat gebeurt telkens tijdens de scènes waarin men de kijkers midden in het spektakel wil droppen. De enige ScreenX-zaal in ons land bevindt zich in Antwerpen. In heel Europa heeft Kinepolis (voorlopig) nog vier zulke zalen.

Wind! Water! Geuren!

Daarmee voegt de keten een extra optie toe voor wie meer wil (betalen). Nu zijn er al Imax (4 euro surplus), Laser ultra (2,5 euro surplus) en 4DX (6 euro surplus). Bij Imax en Laser ultra draait het om het beeld- en geluidsformaat, terwijl men bij 4DX voluit gaat: bewegende stoelen! Wind! Water! Geuren!

Er komt vast nog een dag waarop men de zaal tot de nok vol water zal pompen om de nieuwste duikbootfilm dat extraatje te geven. Maar in afwachting kunt u nu dus ook kiezen voor ScreenX (4 euro surplus, bovenop de standaardticketprijs van 11,55 euro), wat met zijn drie schermen een soort bokaalervaring geeft.

Het demofilmpje liet ons meteen stevig voorproeven. Het zette ons in een auto die door het drukke stadsverkeer scheurde. Overal waar we keken daverde het beeld en schudde (schijnbaar) de zaal, wat ongeveer het effect gaf van een ritje in een rollercoaster na een zevengangenmenu.

Birds of prey

Beter dan dat korte, patserige filmpje gaf de langspeelfilm die volgde een idee van ScreenX: Birds of prey met Margot Robbie, die u vanaf vandaag ook in de gewone zalen kan gaan bekijken. In Antwerpen is het de eerste (en voorlopig enige) film in het nieuwe formaat.

Bij sommige vechtscènes sprong de zijprojectie aan en kregen we inderdaad de indruk een deelgenoot te zijn. Het blikveld verruimde en liet veel meer zien van de steeg of hangar waar Robbie zich bevond. Maar iets wezenlijks speelde zich op de zijwanden nooit af. De beeldkwaliteit is ook minder, de kleuren zijn doffer.

Uiteindelijk was er maar een kwart tot een derde van de tijd wat te zien op de zijwanden. En het gaf ons lang niet altijd een panoramische blik. Soms werd er computeranimatie geprojecteerd, dan weer een close-up van het hoofdscherm of een achtervolging vanuit een andere hoek. Het voelde vaak als opvulling. De films die Kinepolis in ScreenX-formaat zal vertonen, zijn dan ook niet anders ingeblikt. Wel is er achteraf gegrasduind in het beschikbare beeldmateriaal, waar men dan digitaal mee aan de slag is gegaan.

Zuid-Korea

Zo nieuw als Kinepolis het laat uitschijnen, is het concept trouwens niet. Enkele jaren geleden pakten zij al uit met de verwante Barco Escape-techniek (al bleef de projectie toen beperkt tot een derde van de zijwanden). Uiteindelijk werd het experiment stopgezet bij een gebrek aan films in het formaat. Maar Kinepolis maakt zich sterk dat de grote studio’s deze keer wel de nodige titels zullen leveren. Garanties heeft de keten niet.

Wereldwijd zijn er ruim tweehonderd ScreenX-zalen, waarvan slechts zeventien in de VS. Driekwart bevindt zich in Azië. Het bedrijf achter deze technologie is dan ook het Zuid-Koreaanse CJ 4DPLEX, dat eerder het 4DX-format lanceerde.

Vooralsnog blijven gewone vertoningen de norm.

(Verschenen op 5 februari 2020 in De Standaard.)

Birds of prey | Cathy Yan

Kleurrijk, explosief en Margot Robbie op het voorplan. Toch is Birds of prey niet de verhoopte brok fun. 

Supertalent Margot Robbie (Bombshell) speelde vier jaar geleden in Suicide squad al Harley Quinn, het flamboyante liefje van The ­Joker, de schurk uit de Batmanverhalen. Nu het tussen hen over en uit is – hij mag niet eens meedoen – krijgt ze pas echt de kans om in al haar ­extravaganza te schitteren.

Schermafbeelding 2020-03-10 om 16.31.39

Doorgaan met het lezen van “Birds of prey | Cathy Yan”