The secret garden | Marc Munden

Een tienjarig meisje is de onstuimige wind doorheen een treurig, Engels kasteel. In de tuin leeft ze helemaal op.

Een film gedragen door kindacteurs hoeft niet alleen het jonge volkje aan te spreken. Kijk maar naar de tijd­loze eighties-klassieker Stand by me, of hoe Harry Potter generaties verenigde. 

Van de makers die Daniel Rad­cliffe en Emma Watson lanceerden, is er nu The secret garden, een warm avontuur dat minstens even betoverend werkt. Daar heeft het geen leerling-magiërs voor nodig. Hier steelt Mary Lennox de show, een koppig meisje van tien dat haar ouders verloren heeft aan cholera. Als enige telg van een Brits kolonistengezin keert ze midden 20ste eeuw van India terug naar Engeland, waar ze intrekt bij haar oom (Colin Firth). Niet dat hij zich om haar bekommert. Terneergeslagen als hij is, wordt de man opgeslokt door zijn eigen verdriet als weduwnaar. 

Onmogelijke opgave 

Het maakt Mary weinig uit. Onderweg gooide ze haar pop al in het water en nam ze zich voor om kind af te zijn. ‘Ik heb niemand nodig die me bezighoudt’, bijt ze het hoofd van het huispersoneel (Julie Walters) kordaat toe bij haar aankomst. Laat het dat zijn wat deze vrouw wilde ­horen. Op haar beurt voegt zij er wel aan toe: ‘Geen verkenningstochten, niet rondneuzen!’ Maar in het reusachtige, wat bedompte kasteel dat voortaan haar thuis is, zou dat voor ieder van ons een even onmogelijke opgave zijn. Zeker met zo’n tuin! 

Maakt het wat uit dat The secret garden, het gelijknamige kinderboek uit 1911 van de Brits-Amerikaanse Frances Hodgson Burnett, hiermee aan zijn zoveelste adaptatie toe is? Wel nee, helemaal niet. Het verhaal heeft immers een tijdloze charme, net als het even populaire A little princess van de schrijfster. 

Verkilde harten 

Bovendien is de jonge Dixie Egerickx als Mary zonder meer een revelatie te noemen. Dat het meisje rotverwend en brutaal is, hindert de actrice niet om haar met een vuur van positivisme neer te zetten. Zelf de meest verkilde harten doet ze gaandeweg ontdooien. 

Haar vertolking zou helemaal in het niet verzinken als de sets niet zo fantasierijk oogden. Onder een donkere hemel komt het kasteel voor het eerst in beeld, als een locatie waar ook Tim Burton duimen en vingers bij zou aflikken. De vertrekken missen licht en leven, maar buiten is er de tuin met een sprookjesachtige allure. 

The secret garden is een betoverend verhaal over hopen en geloven dat de dingen beter kunnen worden, hoe bedrukt het er ook uitziet. Met zijn kleurenpracht is het eveneens een ode aan de schoonheid van de natuur, en daar mag u anderhalf uur lang zomaar in verdwalen. De soundtrack van Oscarwinnaar Dario Marianelli (AtonementPride & pre­judice) is een wonderlijke verrijking. 

Wat blijft de bioscoop toch een magische plek.

(Verschenen op 11 augustus 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s