Burden | Andrew Heckler

In dit op feiten gebaseerde relaas moet een KKK’er radicaal kiezen: zijn lief of zijn kap.

Achter racisme schuilt niet altijd een diepgewortelde overtuiging, stelt Burden. Soms moet het ook een kwestie van naïviteit zijn: jongens zonder ruggengraat die zich al te makkelijk op sleeptouw laten nemen door het giftige discours van dominante sujetten.

6497d26a-d014-11ea-98d9-9a3b8c7c12d0_web_scale_0.1354555_0.1354555__

Garrett Hedlund speelt ­Mike Burden, die de kijker leert kennen als een simpele goedzak. Als hij voor zijn baas (Tom Wilkinson) een schuld te innen heeft, durft hij een alleenstaande moeder als Judy (Andrea Riseborough) al eens te ontzien. Tussen de twee komt van het een al snel het ander. Tot Judy merkt dat hij met die baas ook beste maatjes is, en dat terwijl de man in het dorp pas nog een museum over de Ku Klux Klan opende. Judy dwingt Burden om te kiezen: haar of de Klan.

Waargebeurd

Burden baseert zich op feiten uit 1996, maar daarbij heeft het uitsluitend oog voor het anekdotische: hoe een enkeling zijn kap over de haag gooide. Misschien zat er wel een veel interessantere film in de rol van Forest Whitaker als dominee met een verzoenende rol in de steeds meer verdeelde gemeenschap.

Nu vervalt Burden in een goedbedoeld maar simplistisch melodrama over partij kiezen. Racisme is niets anders dan blind kuddegedrag, stelt het. De boodschap: heul met de juiste kudde.

(Verschenen op 28 juli 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s