Un fils | Mehdi M. Barsaoui

De relatie van een Tunesisch koppel komt onder druk te staan als hun zoontje zwaargewond raakt bij een gewapend incident.

Een welstellend, Tunesisch gezin ­tuimelt in een nachtmerrie wanneer het op de terugrit van een korte ­vakantie op een blokkade van schietgrage islamisten stuit. Inderhaast maakt het rechtsomkeer, maar een kogel heeft het zoontje van elf op de achterbank al levensgevaarlijk verwond.

jour2fete-a-son-image-1986

Het verhaal speelt zich goeddeels af in en rond het ziekenhuis waar de dokters tot het uiterste gaan om hem te redden. Sober en betrokken toont deze Frans-Tunesische ­debuut­film het lot van een hecht ­gezin in crisis. Daar blijf je ook als kijker niet onbewogen bij. Hun angsten zijn reëel, hun emoties voelen herkenbaar.

Voor het koppel, Fares en Meriem, dreigt een onmetelijke tragedie. Alleen een levertransplantatie kan de jongen weer beter maken. Het is voor hen hartverscheurend te vernemen dat ze zelf geen ­donor kunnen zijn.

Oerconservatief

Maar de regisseur en scenarist Mehdi M. Barsaoui maakt van het opeenstapelen van de ellende geen doel op zich. Wel grijpt hij het leed aan om hun ouderschap te bevragen, om oog te hebben voor spanningen binnen een moderne relatie in een oerconservatief land.

Fares en Meriem leiden in bijna elk opzicht een westers leven, allebei hebben ze een ambitieuze job. Zij heeft net nog promotie gemaakt, wat hem met trots vervult. Maar de crisis die ze nu doormaken, doet oude misstappen bovendrijven. ­Onverwachts – en ongelegen – zullen ze tegen de grenzen aanbotsen van hun eigen ruimdenkendheid.

89932ed4-5f2c-437c-af64-8264ec5a8321

Hoewel de klemtoon op hun relatie ligt, situeert Barsaoui de gebeurtenissen niet in een vacuüm. Het jaar is 2011. Op de achtergrond spelen grote, maatschappelijke omwentelingen. De Jasmijnrevolutie, die de Arabische lente inluidde, had net plaatsgevonden. Voor het koppel had die grote geschiedenis zich altijd buiten hun leefwereld afgespeeld. Hooguit leidde het tot verhitte discussies met vrienden. Maar de realiteit houdt zich nu niet langer buiten hun veilige cocon.

Goud

Barsaoui heeft goud in handen met zijn twee hoofdacteurs, zoveel is zeker. De charismatische Sami Bouajila was al vaker te zien in films die internationaal werden opgepikt, zoals het bekroonde Indigènes. Op haar beurt toont de minder bekende Najla Ben Abdallah zich als Meriem aan hem gewaagd. Ze is onbevreesd en kwetsbaar in haar vertolking.

Uiteindelijk zal het koppel moeten beslissen in welke mate het toelaat dat het verleden het heden bepaalt. Gedane zaken nemen dan geen keer, ze drukken wel hun stempel op de toekomst. Un fils laat op een indringende wijze zien dat het soms onmogelijk is om daar aan voorbij te gaan.

(Verschenen op 30 juni 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s