Luce | Julius Onah

In deze vernuftige, actuele thriller ontstaat een sfeer van verdachtmaking rond Luce, de zwarte modelleerling.

Luce (Kelvin Harrison Jr.) is innemend, schrander, atletisch. Hij is de posterboy van zijn school. ‘Hoe kunnen we hem klonen?’, grapt een leraar. De 17-jarige jongeman is een voorbeeld, temeer omdat hij zwart is. Hij bewijst immers dat ongelijkheid niet bestaat, het is – jawel – ­gewoon een kwestie van kansen grijpen.

eb7fee6c-b09c-11ea-b911-0f988fa9074d

Tot een werkstuk over een historisch figuur hem in de problemen brengt. Hij verwoordt zo overtuigend de argumentatie van een pan-Afrikaanse vrijheidsstrijder die pleitte voor gewelddadig verzet, dat zijn lerares (Octavia Spencer) er een flinke wenkbrauw bij optrekt. Reden ­genoeg om op eigen houtje in zijn locker te gaan neuzen. Daar treft ze illegaal en bijzonder explosief vuurwerk aan.

Anderhalf jaar geleden al werd ­Luce lovend onthaald op het Sundance-filmfestival. Vandaag komt de insteek van het verhaal stilaan echt op de agenda te staan. Julius Onah kaart de ingebakken ongelijkheid en dubbele standaarden aan die zowel in de VS als bij ons leven. De filmmaker weet waarover hij het heeft. Hij is zelf van Nigeriaanse afkomst en kwam op zijn tiende naar Amerika.

Kindsoldaat

Luce is evenmin geboren in de VS. Hij was een kindsoldaat in Eritrea, tot een wit stel (Naomi Watts en Tim Roth) hem rond zijn zevende adopteerde. Dat was niet het back-upplan van een onvervulde kinderwens, maar hun eerste keuze. Met een glas rood in de hand slaan ze zich daar graag voor op de borst.

Luce - Still 1

Maar de twijfel die zijn lerares zaait, steekt ook hen aan. Zou het zomaar kunnen dat hun immer charmante zoon een tikkende bom is? Nochtans is er niets in zijn gedrag of interesses dat daarop wijst.

Onah legt alle elementen op tafel, maar laat in het midden hoe de vork in de steel zit. In dit verhaal is niemand helemaal zuiver op de graat, zoveel is zeker. Niet de lerares, die tamelijk losjes omspringt met andermans privacy. Niet de zelfvoldane ouders van Luce. Niet de jongeman zelf, die geslepen en manipulatief uit de hoek durft te komen.

Rassenongelijkheid

De film is ambitieus in de thema’s die hij naast rassenongelijkheid nog aankaart, van adoptie en privacy tot geestesziekte. Tegelijk is de maker er erg op gebrand om zijn punt te maken. Sommige personages zijn daardoor niet altijd even geloofwaardig.

Voor Julius Onah staat Luce symbool voor elke Afro-Amerikaan. ­Ieder van hen kan alleen maar een voorbeeld zijn van hoe het moet, of van hoe het misloopt. Het is een zwart-witvoorstelling die de werkelijkheid dagelijks geweld aandoet.

(Verschenen op 18 juni 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s