The vast of night | Andrew Patterson

Soms komt er zomaar uit het niets een meesterlijke film uit de lucht gevallen. ‘The vast of night’ is zo’n film. 

‘Hallo? Hallo? Er hangt daar iets in de lucht!’ Het is geen vogel en ook geen vliegtuig. ­Superman is het al zeker niet. Met veel flair en ambitie knipoogt The vast of night naar zowel de iconische sixties-reeks The twilight ­zone als naar een filmpuzzel à la Zodiac. Beginnende filmmakers hebben doorgaans nog veel te leren, maar niet Andrew Patterson. Technisch en verhalend zit zijn debuut zo goed in elkaar, dat je een rot in het vak vermoedt.

ad0eaa60-a660-11ea-bbf3-49467c7cb9c2

Het verhaal speelt zich af in de jaren 50, de setting is een stadje in New Mexico. Haast iedereen is afgezakt naar de lokale sporthal voor de eerste basketbalwedstrijd van het seizoen. Als een van de weinigen hebben Everett (Jake Horowitz) en de jonge Fay (Sierra McCormick) die avond andere bezigheden. Hij moet radiomaken, zij bemant de telefooncentrale. Daar verstoort een onbestemd, gonzend geluid al snel de inkomende oproepen. Meldingen van merkwaardige waarnemingen in het luchtruim lopen binnen.

De openingsscène, die zich afspeelt tijdens de voorbereidingen voor de wedstrijd, gunt de kijker nauwelijks de tijd om in het verhaal te komen. De context klaart evenwel snel uit en de onafgebroken shots, zoals een minutenlange walk-and-talk, zijn een bron van onmetelijk plezier. Dat deze lange scènes zo geweldig goed werken, pleit overigens voor het talent van het jonge duo in de hoofdrol.

Lowbudget

Het is niet te geloven dat Patterson eerst geen mens warm kreeg voor dit ingenieus staaltje cinema. Voor lowbudgetfilms zijn festivals een ideale springplank, maar keer op keer – tot achttien maal toe – kreeg hij van festivaldirecties een ‘njet’. Uiteindelijk raakte de film geselecteerd voor Slamdance. Een kwarteeuw geleden werd dat in het leven ge­roepen door enkele filmmakers die zich onterecht afgewezen voelden door het gerenommeerde Sundance festival. Op Slamdance zat Steven Soderbergh in de zaal, die er sindsdien niet over kan zwijgen.

the-vast-of-night

Filmmakers zijn wel vaker allround doe-het-zelvers en dat is ook hier het geval. Patterson schreef het scenario, regisseerde en monteerde, terwijl hij als producent voor het overgrote deel de boel heeft gefinancierd. Maar in de credits duikt zijn naam niet op, wel een pseudoniem. Was hij bang om op zijn bek te gaan en er vervolgens door achtervolgd te worden?

‘The twilight zone’

Net als The twilight zone paart de film het mysterie aan maatschappijkritiek. Een man belt naar de radio, hij beweert meer te weten. Het geheim was veilig bij hem. ‘De reden is eenvoudig. Niemand zou ooit luisteren naar wat ik te vertellen heb, deels omdat ik zwart ben.’ In zeventig jaar tijd is er veel veranderd, en veel is niet veranderd.

The vast of night is meeslepend en bijzonder inventief, in elk opzicht. Wat zegt Marc Van Ranst over het aflikken van vingers en duimen?

(Verschenen op 5 juni 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s