Tales from the loop | Nathaniel Halpern

Terwijl iedereen de mond vol heeft over Netflix, moet je een van de beste reeksen van het moment op het platform van Amazon gaan zoeken. ‘Tales from the loop’, wat een hartveroverende fictiereeks. 

Naar verluidt heeft Nathaniel Halpern amper een week nodig gehad om het achtdelige Tales from the loop op papier te zetten. Hij had maar het gelijknamige koffietafelboek van de Zweedse kunstenaar Simon Stålenhag moeten doorbladeren en de rest was vanzelf gekomen. Dertien-in-een-dozijntelevisie is het nochtans niet.

tales-from-the-loop-TFTL_S1_Unit_104_4753R_rgb-medium

Wel is het een van de beste, origineelste en tegelijk meest hartveroverende reeksen van het moment. Ook al hoor je er niemand over. Dat komt doordat je het alleen op Amazon Prime Video kunt bekijken. En dat de reeks zich niet eenduidig laat labelen, zit er wellicht ook voor iets tussen.

In zekere zin is het scifi, maar dan vooral vanwege de bizarre zaken die zich afspelen in Mercer, Ohio. In de jaren 80 bevindt zich daar de ‘loop’, een laboratorium waar men tamelijk hoogmoedig de mysteries van het universum wil ontrafelen.

Capsule

Maar het raadselachtige dat we te zien krijgen, speelt zich haast uit­sluitend buiten dat labo af. Zo vinden twee jongens in het bos een soort capsule die hen in staat stelt om onderling van lichaam te wisselen. De ene leert al snel dat het leven makkelijker is en betere perspectieven biedt in de gedaante van zijn kameraad. In een andere aflevering weet een tienermeisje de tijd te bevriezen. In het gezelschap van haar nieuwe lief kan ze zo die fase van prille gelukzaligheid eindeloos oprekken.

4b8d3248353244e95a25a9116da5c467_original

Tales from the loop is een melancholische reeks in een retrofuturistische verpakking. Ze kijkt vol compassie naar de onbeholpenheid, het gesakker en geploeter dat ons mens(elijk) maakt. Van flitsende special effects of pocherige hocus pocus is nergens sprake, dat zou alleen maar afleiden.

De maker haalde inspiratie uit de kunstwerken van Stålenhag, een homo nostalgicus die taferelen uit zijn kindertijd in het hoge noorden verbeeldt en daar (voor die tijd) futuristische elementen aan toevoegt – mechanische robots, bijvoorbeeld. Dat een aflevering geregisseerd werd door ­Andrew ‘Wall-E’ Stanton, lag enigszins voor de hand. Ook Jodie Foster zat in de regiestoel, net als onze eigenste Tim Mielants (De Patrick).

tales-from-the-loop-TFTL_S1_Unit_101_12537R_rgb-medium

Poëtisch

Er zijn geen cliffhangers of vaste hoofdrollen in de acht afleveringen, die ook op zichzelf staan. Wel zijn er voortreffelijke acteurs wier personage in de ene aflevering op het voorplan treedt, maar later in de reeks alleen nog in de marge opduikt.

Tales from the loop is wonderschoon, traag en poëtisch. Ongeschikt om gulzig te verorberen. Genadeloze bingers vinden er vast niets aan.

(Verschenen op 20 mei 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s