The last thing he wanted | Dee Rees

Met ‘Mudbound’ gooide Dee Rees hoge ogen, en toch ging het helemaal mis met haar adaptatie van een Joan Didion-roman vertolkt door een sterrencast. 

Iedereen zou Joan Didion moeten lezen, de Amerikaanse schrijfster die al meer dan vijftig jaar een soort intieme journalistiek bedrijft. Maar wie komt nog aan lezen toe met Netflix binnen handbereik? Dee Rees vond het een goed idee om dan maar The last thing he wanted te verfilmen, Didions roman uit 1996. Voor Netflix, dat spreekt.

aba491f4-5bd2-11ea-859c-afbb8f080c08

Rees wist dat ze het zichzelf niet makkelijk maakte. ‘De roman is fragmentair, zit vol tijdsprongen en heeft een verteller die zijn identiteit niet prijsgeeft’, zei ze in een interview met de filmsite Deadline. ‘Net omdat het zo’n uitdaging is, wilde ik ermee aan de slag.’ Met z’n allen durven we vaak te weinig, maar niet Rees.

Anne Hathaway

Deze regisseuse weet wat ze doet, dachten wij. Anders had ze twee jaar geleden met Mudbound niet zo’n aangrijpende film kunnen maken over ongelijkheid in de Mississippi Delta. Bovendien wist ze voor haar Joan Didion-adaptatie klasbakken te strikken als Anne Hathaway, Willem Dafoe en Ben Affleck. Dat kan niet misgaan, dachten wij.

Het gaat mis, al in de eerste minuten. Hoe een tegendraadse journaliste (Hathaway) met haar fotografe (Rosie Perez) begin jaren tachtig het geweld in El Salvador ontvlucht, lijkt zo uit een Kuifje-album te komen. De buitenlandse post van haar krant wordt opgedoekt en in de plaats moet ze de race verslaan die zal leiden tot de herverkiezing van Rea­gan in 1984. Ergens onderweg raakt ze verwikkeld in schimmige wapendeals, waar ook haar vader (Dafoe) zijn deel in heeft.

MV5BNDAzNmNjMDctZjQ4NS00MDU0LTgwMGMtNjk5YWRjYWYxZDk4XkEyXkFqcGdeQXVyMjI0Mjg2NzE@._V1_SX1777_CR0,0,1777,999_AL_
Willem Dafoe.

Maar kom ons na afloop niet vragen hoe dat nu precies zat. Ook wij konden aan het verhaal van deze politieke thriller geen touw vastknopen. Meer dan eens hebben we zelfs enkele minuten teruggespoeld, om dan vast te stellen dat er ons helemaal niets ontgaan was.

Op de proef gesteld

In 2017 stelde de Jo Nesbø-verfilming The snowman even brutaal eenieders begripsvermogen op de proef. Toen was er een simpele, tamelijk absurde verklaring: door tijdgebrek was 10 tot 15 procent van het scenario nooit ingeblikt. Dat is hier – voor zover geweten – niet het geval. Zou het domweg kunnen dat de narratieve vrijheden van de schrijver niet noodzakelijk die van de filmmaker zijn?

Dat Hathaway potsierlijk speelt en in de voice-over gewichtige onzin brabbelt, doet de film evenmin goed. Nee, dit is geen voer voor de fans van Didion. Zij zetten liever The center will not hold op, de voortreffelijke documentaire die haar neef Griffin Dunne over haar draaide – eveneens te vinden op Netflix. Voor wie echt niet weet wat gedaan, zijn er nog haar boeken.

(Verschenen op 2 maart 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s