The call of the wild | Chris Sanders

Harrison Ford heeft in The call of the wild een digitale hond als tegenspeler. Hij had beter zijn kat gestuurd. 

Jack London is poëzie voor wie het afgelopen najaar Pietro Marcello’s adaptatie zag van zijn roman Martin Eden. Maar de Amerikaanse schrijver is meer gevierd om White fang en The call of the wild, zijn avonturenverhalen die spelen in het Canadese Yukon tijdens de goudkoorts aan het eind van de 19de eeuw.

Schermafbeelding 2020-05-18 om 23.18.27

Zeker dat tweede boek was al vroeg populair in Hollywood. De adaptaties zetten Clark Gable, Charlton Heston en recenter nog Rutger Hauer groot op de affiche. Nu is het aan Harrison Ford om vriendschap te sluiten met de viervoeter Buck.

Mascotte

Zelf zoekt hij geen goud maar gemoedsrust – in de tweede helft tenminste, want eerder komt hij er niet aan te pas. Tot dan volgen we het spoor van de hond, die behoort tot het digitale ras. Al vroeg in het verhaal is hij gezinsmascotte af en leert hij als sledehond in de natuur zijn oude instincten kennen.

In het licht van zijn ontbolstering is geen emotie hem te complex, maar wat ziet het er allemaal vreselijk onnozel uit. Ook bij de omgevingsbeelden kwam flink wat hocus pocus kijken. In die mate zelfs dat van deze natuurfilm niet één scène op locatie is gedraaid. Ford is gelukkig wel echt, net als zijn baard. Hulde!

(Verschenen op 18 februari 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s