Fantasy island | Jeff Wadlow

Niets is dodelijker voor cinema dan films die enkel gemaakt werden om geld in de kassa te brengen, zoals Fantasy island.

Michael Peña (The mule) is de ceremoniemeester op een magisch eiland dat dromen doet uitkomen. Wat als een stomdronken idee klinkt, was eind jaren 70 al een langlopende tv-reeks. Een reboot staat na het zien van deze slappe film nergens op ons wenslijstje.

Schermafbeelding 2020-05-18 om 23.23.58

De ene wil een wild feest, de andere verlangt naar wraak op een oud-klasgenoot. Een derde droomt ervan soldaatje te spelen. Aan zijn ultieme fantasie leer je de mens kennen. ‘Ga door de deur en je staat opnieuw in het restaurant waar je vijf jaar geleden het aanzoek afwees dat je nu betreurt.’

David Copperfield

Met truken à la David Copperfield denkt de film de kijker van zijn sokken te blazen, maar het verhaal is een gatenkaas van onwaarschijnlijkheden. De bochten zijn er enkel om te verhinderen dat we wegdromen. Het groots opgezette mysterie krijgt geen verklaring die opweegt.

Met zijn budgetarme huiver schiet het Amerikaanse Blumhouse steeds vaker mis (Truth or dare) dan raak (Get out). Net als de simpele zielen in hun films kan roekeloosheid uiteindelijk ook hen duur komen te staan.

(Verschenen op 18 februari 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s