Sorry to bother you | Boots Riley

Boots Riley debuteerde in 2018 met een film die alom genegeerd werd. Nochtans is Sorry to bother you een psychedelische trip van formaat.

Wie ziet door de bomen het bos nog op zo’n streamingplatform? Om te vinden, moet je soms zoeken. Zo kruiste op een goeie dag Sorry to bother you ons netvlies, een film als een geflipte nachtmerrie. Rapper en debuterend regisseur Boots Riley hoeft er zich in geen geval voor te excuseren.

sorry_to_bother_you

Met satirische overgave voert hij Cassius ‘Cash’ Green (Lakeith Stanfield) ten tonele, een zwarte kerel ­zonder veel ambitie. Als duffe tele­marketeer krijgt hij zijn gouden raad gewoon van de man in de kubus naast hem: ‘Gebruik je blanke stem.’ Nog meer dan een uitgesproken timbre doelt hij op wat tussen de woorden doorklinkt. ‘Maak een zorgeloze ­indruk, alsof je rekeningen betaald zijn en je blij bent met je toekomst.’

Privilege

In dat ene citaat zit meteen de hele film vervat. Dat Riley met zijn debuut voluit white privilege op de korrel neemt – zeg maar alle voordelen die bleke snuiters als vanzelf in de schoot vallen – mag duidelijk zijn.

Het resultaat van dat trucje verbluft. Cassius’ cold calls landen niet langer op een koude steen. Gespeelde vriendelijkheid met de juiste stemkleur: het wérkt. Cassius klimt op, ook letterlijk: hij mag een verdieping ­hoger aan de slag als power caller. Wel hoort hij dan nog alleen zijn ‘blanke’ stem te gebruiken. Er staat een vet salaris tegenover. Zijn vroegere collega’s ­waren net op het punt beland dat ze gingen ijveren voor betere voorwaarden, maar daar geeft Cassius plots geen nikkel meer om.

Sorry-to-bother-you

Het toeval valt niet uit te leggen, en dus is het ronduit bizar dat Spike Lee kort na de Amerikaanse release van Sorry to bother you – midden 2018 alweer – met BlacKkKlansman kwam aanzetten. Ook in die film haalt een zwarte man zo’n vocale hocus ­pocus uit. Zo beduvelt hij als FBI-agent de Ku Klux Klan.

Armie Hammer

Oprukkend fascisme is niet waar het Sorry to bother you om te doen is. Cassius leert het bedrijf kennen als een bedrieglijke constructie en een ­kapitalistisch complot. Slinks slaat het munt uit het aanstoken van verdeeldheid. In een bijrol duikt Armie Hammer (Call me by your name) op als de ceo, die hij met een passende gekheid neerzet. Tegen dan is deze waanzinnig maffe dystopie al lang op een weg ­beland die je gewoon met eigen ogen moet aanschouwen.

De film levert een vlammende kritiek op wat alom als summum wordt gezien: blank en rijk zijn. Was hij te gewaagd voor de Belgische distributeurs? Ach, hadden ze maar het lef van een Boots Riley. Dat uw eerste trip van het nieuwe jaar deze psychedelische oplawaai ­moge zijn.

(Verschenen op 3 januari 2020 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s