En als we nu eens van een slechte film een remake maken?

Hollywood helpt sterke arthousefilms om zeep met nodeloze remakes. Misschien moet het maar eens eigen producties opnieuw maken. Of wacht, dat doet het soms.

Amerikanen zijn rare vogels. Aan het andere eind van de wereld moet maar een film de hemel in worden geprezen of ze azen op de rechten voor een Engelstalige remake. Deze week komt After the wedding in de zalen, de Hollywoodversie van een film uit 2006 die nochtans kans maakte op een Oscar. Die was wel in het Deens, bah.

6JKQewW4O9NWkRUINFXsc4pGeaL
‘After the wedding’

Niemand die nog opkijkt van deze vreselijke gewoonte. Zelfs Jack Nicholson niet. Hij beloofde in 2016 zelfs zijn pensioensloffen even op te bergen om de flauw-plezante vader te spelen in een Amerikaanse Toni Erdmann (al zag hij daar later toch van af). Alsof Peter Simonischek al geen fenomenale vertolking had neergezet in het Duits-Oostenrijkse origineel.

Daar heeft het natuurlijk niets mee te maken. Zo’n remake is vooral een luie poging om een flinke cent te verdienen. De nieuwe adaptatie zal immers voor het Amerikaanse publiek minder barrières hebben, zowel qua taal als cultureel.

076b2df2-e688-11e8-8aaa-866e732217b7_web_scale_0.4557292_0.4557292__
‘Toni Erdmann’

Michael Fassbender

Toch druist het in tegen de gezonde logica. Ligt het immers niet meer voor de hand om een film met duidelijke gebreken opnieuw te maken? Neem bijvoorbeeld The snowman, de hopeloze verfilming uit 2017 van het boek van Jo Nesbø, met Michael Fassbender. Dat die adaptatie bedolven werd onder de negatieve kritieken hoeft niet te verbazen: Tomas Alfredson had door budgettaire krapte zo’n 15 procent van het script nooit kunnen draaien. Wie waagt zich straks aan het hele verhaal?

Misschien Alfredson zelf. In het verleden draaide Hollywood meer dan eens zo’n ‘verbeterde’ remake, en dat gebeurde doorgaans door de oorspronkelijke filmmaker. Dat waren trouwens niet meteen de minsten. Alfred Hitchcock, om er een te noemen, heeft The man who knew too much tweemaal verfilmd, in 1934 en in 1956. De eerste film dateert uit zijn tijd op Britse bodem. In gesprek met François Truffaut omschreef hij die ooit als ‘het werk van een getalenteerde amateur, terwijl de tweede film door een professional was gedraaid’. Ironisch genoeg zou hij uiteindelijk toch de Britse versie verkiezen, net omdat die minder gepolijst was.

Oubollig

Op zijn beurt heeft Frank Capra jarenlang bij filmstudio’s lopen leuren met het plan om zijn Lady for a day, uit 1933, opnieuw aan te pakken. Dat die hem zijn eerste Oscarnominatie had opgeleverd, maakte de iconische filmmaker geen donder uit. Maar omdat niemand oren had naar wat als een oubollig verhaal werd weggezet, betaalde hij zelf voor de rechten – zo diep zat die ontevredenheid. Hij castte Glenn Ford en Bette Davis, al zouden de twee het niet met elkaar kunnen vinden. Het hele project bezorgde hem zoveel stress en kopzorgen, dat het zijn laatste film werd.

ladyforaday001
‘Lady for a day’

Ontevredenheid is menselijk, maar soms gebeurde het ook dat nieuwe technieken aan de basis lagen. Yasujiro Ozu, de grootmeester van de Japanse cinema, bracht in 1934 de stille film A story of floating weeds uit. Een kwarteeuw later verfilmde hij het verhaal over jaloezie opnieuw, maar dan met klank. Hij zag en hoorde dat het goed was.

Iconische misdaadthriller

Ook in de recentere filmgeschiedenis vind je voorbeelden. Veruit het bekendste is Heat uit 1995, de iconische misdaadthriller van Michael Mann. Amper zes jaar eerder had hij de bewuste overval al eens verfilmd als L.A. takedown. Dat was initieel bedoeld als pilootaflevering voor een tv-reeks. Omdat die er nooit kwam, maakte hij er een tv-film van. Natuurlijk nam Mann daar geen genoegen mee, hij had toen ook Robert De Niro en Al Pacino niet op de set. Met hen aan boord werd het de blik in een criminele koker die hij voor ogen had. Complex, rijk en breedvoerig: Heat heeft in alles die eerste worp overklast.

(Verschenen op 1 oktober 2019 in De Standaard.)

>> Lees hier de recensie van After the wedding

Een gedachte over “En als we nu eens van een slechte film een remake maken?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s