Bastaard | Mathieu Mortelmans

In deze thriller vol gebreken vindt een zwijgzame jongeman onderdak bij een welstellend gezin in rouw. Tine Reymer en Spencer Bogaert mogen nog zo hun best doen, zij kunnen deze Vlaamse debuutfilm niet redden. 

Zoals Tine Reymer zich in deze zelfvoldane thriller naast het zwembad drapeert, lijkt ze wel Charlotte Rampling in Swimming pool. Vond tv-regisseur Mathieu Mortelmans (Gent-West, Familie) dat hij stilaan genoeg raadselachtige films van klasbakken als Ozon en Haneke had gezien om er zelf een te draaien? Ach, was het maar zo simpel.

bastaard_photo_04_min-800x533

Bastaard zet alles in op een onbehaaglijk sfeertje. Hier is Radja (Bjarne Devolder) geen middenvelder maar een dakloze knul die komt met een dreiging: hij raakte lichtgewond bij een bizar ongevalletje, dat hij misschien wel doelbewust had veroorzaakt. Of was het toch de schuld van Nina (de rol van Reymer) en haar jongste zoon Daan (Spencer Bogaert)?

Uit medelijden maar ook omdat ze niet langer de leegte kan verdragen die haar oudste zoon met zijn dood achterliet, biedt Nina hem onderdak. Maar Daan is een en al argwaan. Hij verdenkt deze schuchtermans van een agenda. Vader Filip (Koen De Bouw) haalt nogal gelaten de schouders op. Hij was toch al nauwelijks thuis.

Bastaard

Bloedeloos

Bogaert, die in 2016 al uitblonk in Vincent, speelt opnieuw met overtuiging. Net als Reymer trouwens. Maar naast een bloedeloze vertolking als die van nieuwkomer Bjarne Devolder is het een maat voor niets, terwijl hij net de katalysator hoort te zijn van wat deze onheilspellende film drijft. Verbaast het dan dat het hele opzet al snel enkel onverschilligheid en ergernis bij ons uitlokte? Het helpt ook niet dat Radja er blakend en blozend bijloopt. Of is het leven op de straat tegenwoordig een eitje? Ah juist, hij draagt een rafelig T-shirt.

In een poging tot gewichtigheid koketteert de film met zware thema’s, van een donkere moeder-zoonrelatie tot verdriet dat maar niet wil stollen. Maar daar doet het vervolgens nauwelijks wat mee. Makkelijk, dat wel.

Samengesteld

De setting is nochtans raak gekozen: een even moderne als steriele woonst in een typisch Vlaamse verkavelingswijk. Zoals gezinnen tegenwoordig almaar opnieuw samengesteld worden, kan je hier jaren wonen en even lang met rust gelaten worden. Hooguit staat er weleens een wijkagent (Lucas Van den Eynde) voor de deur die denkt iets onrustwekkend in de smiezen te hebben. Zulke jongens stuur je natuurlijk makkelijk met een kluitje in het riet.

bastaard3_0

Mortelmans overspeelt echter zijn hand met deze eerste langspeler. Die is veel minder beladen en slim dan hij graag wil geloven. Ook de blauwdruk van Chaussée d’Amour-scenaristen Jan Pepermans en Stefanie Vanhecke treft schuld. Wat hadden wij met zo’n premisse graag ervaren hoe ons onbehagen tot het uiterste gekieteld werd. In de plaats kregen we een knullig boeltje van verwikkelingen en nevenplots dat vooral het gebrek aan visie moest maskeren.

Met wat goede wil merk je hier en daar een glimp van wat deze psychologische thriller had kunnen zijn, al moet je zelfs daar flink je best voor doen. Uiteindelijk heeft Bastaard evenveel allure als zo’n aloude, groteske laatavondfilm op tv. Die zet je slaapdronken uit om voorgoed te vergeten.

(Verschenen op 1 oktober 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s