Rambo: last blood | Adrian Grunberg

In wat de 73-jarige Sylvester Stallone zelf een slotmissie noemt, mengt John Rambo zich in de Mexicaanse onderwereld.

Afscheid nemen bestaat niet voor Sylvester Stallone. Hij is altijd blijven terugkeren naar de jongens die hem groot maakten: de boksende underdog Rocky Balboa en John Rambo, een veteraan op de loop voor zijn demonen.

Schermafbeelding 2019-10-05 om 00.21.08

Is het nu toch de laatste keer voor de ex-militair? Elf jaar geleden leefde hij nog als slangenvanger en kapitein van een plezierschuit in Thailand, nu belandt hij in Mexico. Plagerig noemen enkele maffiosi hem Juanito (Jantje), terwijl ze zijn adoptiefnichtje Gabrielle als seksslavin vasthouden. Samen met haar oma had ze nochtans een warme thuis gevonden bij hem op zijn ranch in Arizona, tot ze over de grens op zoek ging naar haar biologische vader.

Woelrat

Deze vijfde film hunkert naar meer dramatische diepgang, waarvoor beslist wat te zeggen valt, maar daarmee heb je die natuurlijk nog niet. Dat Rambo merkelijk ouder is, lijdt geen twijfel. Hij moet nu dus listiger zijn. Als een woelrat leeft hij in een labyrint van zelfgegraven gangen onder zijn huis. Dat hij nog steeds in de knoop ligt met zijn verleden ligt er tamelijk dik op. Het voelt ook geforceerd wanneer hij vroeg in het verhaal zijn spijt verwoordt over de maten die hij in Vietnam niet heeft kunnen redden.

21f8d870-db03-11e9-8896-260875535d5c

John Rambo, het geesteskind van schrijver David Morrell, had zoveel meer kunnen zijn dan de geweldenaar voor wie het grote publiek hem aanziet. In handen van een betere filmmaker en acteur was hij misschien een vroege voorloper van Jason Bourne geweest. Hoe je een vlezig trauma koppelt aan gespierd entertainment heeft niemand ooit aan Bourne-regisseur Paul Greengrass moeten uitleggen.

Politiek statement

Door de slechte sequels zou je haast vergeten dat First blood, de eerste Rambofilm, in 1982 flink wat teweegbracht. Er leefde destijds een enorm ongenoegen over de manier waarop de VS hun soldaten opvingen die teruggekeerd waren van Vietnam. Onder hen voelden velen zich aan hun lot overgelaten. Plots kwam Stallone met het verhaal van een angstige en vereenzaamde veteraan die door de wetgever als een monster werd afgeschilderd. Verbaast het dan dat de film als een politiek statement werd opgevat, hoewel de acteur zelf dat nooit zo bedoeld had?

Aan deze wellicht laatste Rambo-film merk je opnieuw dat Stallone niet het talent heeft om het drama van deze man zo aangrijpend over te brengen als hij dat wellicht zelf ervaart. Het hele verhaal is zelfs tamelijk ridicuul en de finale moet vooral eenieders sadistische verlangens inlossen. Maar wie naar deze vijfde film heeft uitgekeken, zal het de acteur niet al te kwalijk nemen.

(Verschenen op 24 september 2019 in De Standaard.)

>> Lees hier: Waarom Sylvester Stallone geen vergane glorie is. 

Advertenties

Een gedachte over “Rambo: last blood | Adrian Grunberg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s