Waarom Sylvester Stallone geen vergane glorie is

Sylvester Stallone is niet weg te meppen uit de bioscoop. Twintig jaar geleden leek het nochtans ‘game over’. Wat is er veranderd? 

Het was een gek fenomeen zoals alleen Cannes er kent. Het elitaire filmfestival rolde in mei de rode loper uit voor Sylvester Stallone en daar wilde kennelijk iedereen bij zijn. In een riante zaal die te weinig stoelen telde, tekende de ster van Rocky en Rambo present voor een rendez-vous – zo noemen ze een interview ginder. Als een god werd hij op het podium verwelkomd, terwijl hij niet eens een nieuwe film had meegebracht. ­Of waren ze hem daar net dankbaar voor?

120815-rpmiymtedb-1559244019

Het valt te betwijfelen. Dat de Italian stallion op zijn 73ste allesbehalve verguisd en vergeten is, zal weldra opnieuw blijken. Woensdag komt namelijk ­Rambo: last blood in de zalen, in de VS ­kunnen ze dit weekend al naar de vijfde film in de reeks gaan kijken. Donder niet van uw stoel als u de komende dagen leest dat niemand méér mensen naar de bioscoop kon lokken dan de oude Vietnamveteraan.

Stinkers

Wie had vijftien jaar geleden gedacht dat Stallone nog zo’n comeback zou maken? Zijn carrière was toen op sterven na dood. In de jaren 80 en 90 liet hij zich vooral inhuren voor filmprojecten die financieel interessant waren. Zijn bankrekening dikte flink aan, maar het publiek kreeg steeds viezere stinkers te zien, tot uiteindelijk niemand nog opdaagde.

Maar Stallone weet hoe je tegen­slagen incasseert en opnieuw overeind krabbelt. Anders had hij nooit de fameuze bokser kunnen bedenken. Zijn terugkeer uit het dal speelde hij klaar met ­Rocky Balboa, de film uit 2006 die de sportheld zestien jaar na de vorige sequel opvoerde als een weduwnaar met een gebroken hart en stramme gewrichten. Rocky wilde zich een laatste keer bewijzen, dertig jaar na zijn eerste gevecht. Een tikje sentimenteel misschien, maar het werkte. Tegen alle verwachtingen in bracht de film het zesvoud op van wat hij had gekost. Stallone had nochtans moeten knokken om steun te vinden.

581-2
‘The expandables’

Een nieuwe generatie leerde zo de wat simpele held kennen en sloot hem in het hart. Stallone greep zijn momentum: twee jaar later volgde Rambo, de film die de wilde ex-militair na twintig jaar een comeback gaf. Ook die deed het lang niet slecht aan de kassa. En vanaf 2010 kwam hij met de The expendables-franchise, een lucratief onderonsje van forse jongens van weleer en nu. Voor de tweede film wist hij ­knarren als Arnold Schwarzenegger, Chuck Norris, Bruce Willis en Jean-Claude Van Damme te strikken. Inmiddels zit de vierde aflevering in de pijplijn.

‘Creed’

En dan is er nog Creed, de spin-off uit 2015 waarin Rocky de zoon van een ­vroegere rivaal coacht. Net geen veertig jaar na de film waarmee het voor Stallone begon, maakte hij voor zijn vertolking opnieuw kans op een Oscar. ‘Het typeert Rocky’, zei de acteur toen hij het beeldje niet won. ‘Hij wint niet altijd, maar blijft proberen.’

Creed - 2015

Het geeft aan hoeveel de bokser gemeen heeft met de acteur. Daar ligt ook de verklaring voor zijn succes: het kwam erop aan niet op te geven. Het helpt natuurlijk dat Stallone inmiddels vrede heeft genomen met het type rol dat hem het meeste ligt: die van brute kracht, thans op leeftijd. ‘Dustin Hoffman had nooit Rambo kunnen zijn, en ik niet Tootsie.’

Een en ander heeft ook te maken met de man die Stallone vandaag is. Die staat een eind af van de jonge, zelfvoldane vleeshomp uit de jaren 80. Die was zo verliefd op zichzelf, dat het niet hoeft te verbazen dat niemand hem op den duur nog moest. Nu hij ouder is, klinkt Stal­lone nuchter en oprecht. ‘Soms maakt ­succes je dommer, omdat je denkt dat je niets meer kunt leren’, zei hij in Cannes over die periode.

Wie zich de ‘oude’ Stallone herinnert, zal het misschien moeilijker hebben om het allemaal ernstig te nemen. Voor hen blijft hij immer een gladjakker – Sly, zoals zijn bijnaam luidt, betekent ‘ge­slepen’. Maar wie opgroeide in de jaren 80 (of later) ziet in hem vooral de ­restanten van wat eens een ouderwets, komisch gespierd uithangbord van onwrikbare idealen was. Lekker oldskool dus, en net daardoor zo sympathiek.

Stallone-and-Schwarzenegger-leave-the-Expendables-franchise-788287

Peptalk

Zijn hobbelige carrière heeft Stallone inmiddels tot een sterkte gemaakt. In interviews en op sociale media strooit hij graag met peptalk voor onzekere dromers, genre ‘één straf idee kan volstaan om je leven voorgoed te veranderen’.

En dan zijn er nog die schattige een-tweetjes met The Governator, die andere ‘foute’ spierbundel. De bromance tussen hem en Schwarzenegger charmeert, temeer omdat hun verhaal positief is en hun vriendschap oprecht voelt.

(Verschenen op 21 september 2019 in De Standaard.)

>> Lees hier de recensie van Rambo: last blood

Een gedachte over “Waarom Sylvester Stallone geen vergane glorie is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s