Regisseur Anke Blondé: ‘Typisch voor deze tijd hoe we onszelf overbevragen’

Met ‘The best of Dorien B.’ heeft Anke Blondé een film gedraaid over een jonge vrouw die niet tevreden is met zichzelf. ‘Mensen handelen vaak niet naar hoe ze dat zelf willen, ze volgen klakkeloos het voorbeeld van hun ouders.’

Maak als vrouw een pijnlijk-komische film over een vrouw die worstelt met een ingesleten rollen­patroon, en je krijgt een boel ergerlijke vragen. Vooral van mannen dan. ‘Ik vind het frappant dat ik me daar zo voor moet verantwoorden’, zegt Anke Blondé. ‘Worden mannelijke filmmakers daar op hun beurt op aangesproken?’

763-2

Met The best of Dorien B., haar eerste langspeler, opent ze vanavond in Oostende de dertiende editie van het filmfestival. De 36-jarige dierenarts uit de titel, getrouwd en moeder van twee, kon voor haar net zo goed een man zijn. ‘Het gaat in de eerste plaats over een identiteitscrisis. Dorien apprecieert best wat ze heeft, maar niet hoe ze daar zelf instaat.’

1548340599933_0620x0435_1549258725007
Anke Blondé

Met een halve trouwboek als die van Dorien hoeft zo’n crisis niet eens te verbazen. De dwaas ziet haar niet staan. Dat de zorg voor de kinderen het zwaarst op haar schouders weegt, vindt hij normaal. ‘Wanneer ik kijk naar mijn generatie – ik ben 43 – valt me op dat het rollenpatroon er nog heel sterk inzit. Mensen handelen vaak niet naar hoe ze dat zelf willen, ze volgen klakkeloos het voorbeeld van hun ouders. Terwijl dat hele hokjesdenken zo achterhaald is. Ik ken genoeg mannen met een zorgende drang, of vrouwen die dat echt niet hebben.’

Eenzaam en onbegrepen

Een ingehouden grijns, alsof ze een binnenpretje wegmoffelt. ‘Meestal volgt dan de vraag of ik een feministe ben. Onlangs zei een vriend: “Hoe kun je anders? Feminisme gaat over gelijke rechten voor vrouwen en mannen.” Dus ja, tuurlijk ben ik dat. Maar daarmee is de film nog geen feministisch statement. Soms vind ik dat de aandacht te veel naar de andere kant helt. Natuurlijk mogen er meer vrouwelijke filmmakers zijn, maar niet door quota op te leggen. Wel door vrouwen én mannen te stimuleren om hun ambities waar te maken.’

Schermafbeelding 2019-09-27 om 01.20.59

‘Er zit natuurlijk een zekere ironie in de hele film. Het overbevragen van het eigen belang, zoals Dorien dat ook doet, typeert onze tijd. Maar wat ik vooral geprobeerd heb te vertellen, is dat iedereen maar wat sukkelt. En dat dat niet erg is.’

Intussen worstelt de protagoniste wel een eind met zaken die ze tegen haar man niet gezegd krijgt. ‘Ik denk dat veel mensen eenzaam zijn in hun relatie doordat ze zich onbegrepen voelen. Soms kan het best moeilijk zijn om elkaar écht te vatten. Iedereen sleept bagage met zich mee, iedereen denkt anders.’

Een autobiografische film is het zeker niet, maar de kern van Doriens frustratie was wel ook die van de regisseuse. ‘Zo’n twaalf jaar geleden heb ik kort na elkaar twee kinderen gekregen. Plots moest ik “zorgen”, maar wie ging er voor mij zorgen? Ik had het ook moeilijk met hoe anderen naar me keken. Ineens was ik alleen nog moeder en leek ik geen andere identiteit meer te hebben.’

Felix Van Groeningen

Nieuw in de filmwereld is Blondé niet. Er is haar kortfilm Dura lex uit 2011, en ze was al aan de slag als casting director, onder meer voor Felix Van Groeningen. Zij regelde voor hem de juiste acteur voor de rol. Dat ze nu met nieuwkomer Kim Snauwaert een onbekende naam voor haar hoofdpersonage koos, lijkt dan een statement. ‘Een sterke casting is sowieso belangrijker dan een bekende kop, maar hier is het geen bewuste keuze.’

Schermafbeelding 2019-09-27 om 01.22.24

Ze vond haar actrice aan de schoolpoort. ‘Niet alleen heeft Kim heel sprekende ogen, bij haar zag ik meteen een heel verhaal. Ze is conceptueel kunstenares, ervaring als actrice had ze niet. Wel werkte ze geregeld mee aan performances van andere kunstenaars, waardoor ze het gewend was om bekeken te worden.’

Op de set

‘Ik hou van de generositeit van acteurs. Ze durven zich kwetsbaar op te stellen – een enorme kracht, ook naast de set. Mensen zijn soms te hard voor elkaar, ze oordelen te snel’, bemerkt ze. ‘Heel leuk is het ook hoe je op zo’n set met een boel mensen op eenzelfde project focust. Al geef ik toe dat ik er ook mee worstelde. De bubbel waar je in zit, is fictie. Soms verlies je dan je voeling met de realiteit. Mijn vriend Ruben (Impens, de vaste cameraman van Van Groeningen, red.) ervaart dat ook. Als hij een film draait, zit hij in een andere dimensie.’

Impens is al twintig jaar de man aan haar zijde. Hij filmde The best of Dorien B. niet, maar destijds werkten ze wel samen aan haar kortfilm. ‘Toen ging dat goed, maar het was tegelijk heel raar. Het respect dat we voelen voor de ander, maakte ons op de set onzeker tegenover elkaar. Maar ik sluit niet uit dat het er ooit nog eens van komt. Ook als ik niet met hem samen was, zou ik sowieso met hem willen werken.’

(Verschenen op 6 september 2019 in De Standaard.)

>> Lees hier de recensie van The best of Dorien B.

 

Advertenties

Een gedachte over “Regisseur Anke Blondé: ‘Typisch voor deze tijd hoe we onszelf overbevragen’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s