Les hirondelles ­de Kaboul | Zabou Breitman, Eléa Gobbé-Mévellec

De levens van twee koppels raken elkaar in het Kaboel onder de Taliban. Van de studio achter de animatiefilm ‘Les triplettes de Belleville’.

‘Ik heb alleen nog jou’, zegt de doodzieke Mussarat tegen haar stuurse echtgenoot Atiq. ‘Als jij boos bent, voelt dat alsof de hele wereld me de rug toekeert.’ Haar bekentenis is hartverscheurend, temeer omdat hij er zo vreselijk onverschillig bij blijft.

72e50e1c-cd88-11e9-ace6-f4de53aadcf9.jpg

Kan mededogen overleven onder een onmenselijk regime? Les hirondelles de Kaboul is een heftig, menselijk kleinood dat in vale tableaus en zorgelijke blikken het leven onder de Taliban oproept. Tegenwoordig zijn animatiefilms vooral populair als slechte reclamestunts voor speelgoedfiguren. Het kan ook anders.

Vijand

Kaboel, 1998. De aanwezigheid van de extremistische groepering voedt al twee jaar de angst en achterdocht onder wat rest van de bevolking in de Afghaanse hoofdstad. Wie hen verfoeit en noodgedwongen toch moest blijven, weet niet waar te kruipen. Laat staan wie nog te vertrouwen. Atiq tegen een jeugdvriend: ‘Toen we tegen de Russen vochten, was ik minder bang. Je wist tenminste wie de vijand was.’

maxresdefault-11

Zelf is hij de cipier van de vrouwengevangenis. Hij is gehoorzaam omdat het alternatief erger is: meegaan in hun gruwelijke opvattingen van wat volgens de sharia rechtvaardigheid betekent.

Het is een afweging die voor Mohsen en Zunaira ronduit ondenkbaar is. Ondanks de terreur heeft dit jonge koppel zijn joie de vivre nog niet verloren. Soms zijn ze daardoor een tikje roekeloos, wat hen uiteindelijk in de problemen zal brengen.

‘Les triplettes de Belleville’

Achter deze broze animatiefilm zit de Franse studio Les Armateurs. Eerder kregen ze al lof en Oscarnominaties voor Ernest & Celestine en het wonderlijke Les triplettes de Belleville van Sylvain Chomet. Ze baseren zich nu op de gelijknamige roman van Yasmina Khadra, de schuilnaam van een Algerijnse militair die jarenlang gestreden heeft tegen de variant van de Taliban in zijn thuisland.

les_hirdondelles

In een zacht kleurenpalet komt de verwoeste stad in beeld. De ellende hakt er gruwelijk diep in, net als de onmetelijke uitzichtloosheid. De film The breadwinner ontroerde vorig jaar trouwens ook al door de terreur onder de Taliban in beeld te brengen – toen door de ogen van een elfjarig meisje.

Mensen op de vlucht zijn voor sommigen slechts cijfers die de polarisatie moeten voeden. Zij stellen zich niet de vraag hoe groot de wanhoop wel moet zijn van iemand die alles achterlaat wat hem of haar vertrouwd en lief is. Zelfs een pakkende film als Les hirondelles de Kaboul kan hun empathie niet afdwingen, hooguit verlangen.

(Verschenen op 3 september 2019 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s