Scary stories to tell in the dark | André Øvredal

Het populaire kinderboek ‘Scary stories to tell in the dark’ baarde geen familiefilm. Richt uw klachten of dankwoorden aan Guillermo del Toro, die meewerkte aan deze popcornhorror.

‘Verhalen worden waar als je ze maar vaak genoeg vertelt.’ Het adagium van populisten blijkt een ondeugend leugentje uit de duim van schrijver ­Alvin Schwartz, bedoeld om jochies de stuipen op het lijf te jagen. In 1981 tekende de Amerikaan het op in zijn Scary stories to tell in the dark. Dat is een populaire bundeling van folkloristische verhalen voor jonge lezertjes, waarop nadien nog twee delen volgden.

060af616-c28a-11e9-93e6-9e0b7f1c65e5

Deze voortreffelijke adaptatie is daarmee nog geen kinderfilm. Wel draait het om enkele piepjonge ­tieners die zich hartverlammende taferelen op de hals halen door in een leegstaand huis binnen te dringen en er een boek weg te grissen. Een boek!

‘A quiet place’

Neuzende jongelui zijn natuurlijk een horrorcliché van formaat, en zo duiken er in deze blockbuster wel meer op. Toch is Scary stories zo plezierig en benauwend als een oldskool huivertrip maar kan zijn. Dankt de film dat aan de jonge, onbekende acteurs die een hecht vriendengroepje van misfits een innemende kwetsbaarheid ­geven? Moet de magie gezocht ­worden in het uitstekende scenario van de broers Dan en Kevin Hageman? Of ligt het aan de doeltreffende soundtrack van A quiet ­place-componist Marco Beltrami? Soms schuilt het geheim simpelweg in de som der delen.

Brody-ScaryMovies

Niet te onderschatten is ook de invloed van een andere factor: Guillermo del Toro, Hollywoods meest knuffelbare horrormeester. Hij had als producent en coscenarist een flinke vinger in de pap. Weet bovendien dat de Mexicaan ervoor bekendstaat CGI-effecten minimaal te houden. Zeker bij de schepping van monsterlijke creaturen gaat hij liever als een ambachtsman te werk, ook hier.

Oerklassieke thema’s

Drive-ins, Night of the living dead en Nixons hysterische jacht op communisten: trouw aan Schwartz’ verhalen schetst de film het leven anno 1968. Het stadje Mill Valley dankt zijn welvaart aan een 19de-eeuwse migrantenfamilie. De legende gaat dat hun dochter Sarah, die ‘anders’ was en daarom opgesloten werd, zich destijds uit wrok tegen hen gekeerd had met een reeks gruwelverhalen. Wanneer het groepje kinderen jaren later haar boek in handen krijgt, komen die tot leven.

scary-stories

Met een snuiter die in het holst van de nacht een ruisend maisveld door moet, weet je dat het niet goed afloopt. Verwittigingen landen steevast in dovemansoren en in sinistere gangen flikkeren de ­tl-lampen nerveus. Deze film zoekt en hervindt de kracht van wat in mindere handen niet meer dan bleke clichés zijn. Tegelijk neemt het oerklassieke thema’s als mededogen en verdraagzaamheid op in het DNA van het verhaal. Scary stories haakt met verve in op onze primaire angsten en emoties, net als de verhalen die we elkaar vertellen.

(Verschenen op 20 augustus 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s