Child’s play | Lars Klevberg

Hidey-ho! Chucky is terug van nooit echt weg­geweest. In de griezelig amusante remake van ‘Child’s play’, de slasherfilm uit 1988, zit de honds­dolle speel­goedpop vol zelflerende software.

Hoe vaak doet een ­remake het origineel wel geen geweld aan? ­Horrorklassiekers zijn ­populaire slachtoffers. Over de update van Halloween uit 2018 en It een jaar eerder – in september komt It: chapter 2 al in de ­zalen – klinkt dat misschien een tikkeltje scherp, maar zo subliem of onvergetelijk waren die films niet. Dat we ons met een bang hart aan Child’s play zetten, had dan ook weinig te maken met de verwachte bloedspatten op het scherm.

childs_play_remake-publicity_still-h_2019

Hi, I’m Chucky and I am your friend ’till the end. Hidey-ho!’ Dertig jaar geleden droomde het joch in de film van een sprekende speelgoedpop. Maak dat maar eens geloofwaardig in deze snapflixtijden. Simpel toch, dachten de makers, en ze stopten Chucky vol software. Zelf­lerend, dat zou het allemaal nog spannender maken. Zijn kobalt­blauwe ogen zijn nu slimme camera’s – soms krijgt de kijker die groothoekbeelden te zien. Niet alleen neemt hij zijn omgeving op, hij imiteert ook menselijk gedrag als een pedante kleuter. Waar dat niet allemaal toe kan leiden, moeten ze in Hollywood gniffelend gedacht hebben.

Wurgmoordenaar

En wel verduiveld, het werkt nog ook. Vooral omdat deze remake eigen accenten legt en het origineel durft los te laten. Brad Dourifs rol van toen, de wurgmoordenaar die met zijn ziel bezit nam van Chucky, komt hier dus niet voor. Nu is het een misnoegde fabrieksarbeider in Vietnam die de pop behekst: op zijn laatste dag zwiert hij alle beveiligingssoftware van een exemplaar. Zo staat er geen rem meer op de tater en fratsen van de pop. Aannemelijk is het wel.

la-1555716618-bo1mwlcjgs-snap-image

Het verhaal zelf speelt nog steeds in de VS. De jonge acteur Gabriel ­Bateman is Andy, hier een knul met een hoorapparaatje. Pas verhuisde hij met zijn alleenstaande moeder (Aubrey Plaza) naar een nieuwe flat. En ja, hij kan een vriendje wel gebruiken. Eerst vindt hij de speelgoedpop nog stom. Maar de nieuwe vrijer des huizes is een etter van formaat en Andy heeft aan Chucky (Star wars-acteur Mark Hamill leent zijn stem) een kompaan om de man het leven zuur te maken. Of zeiknat, wanneer hij de pop in het holst van de nacht naast de pot laat opduiken.

Moreel besef

Maar de vriendschap met Andy is voor Chucky een blinde obsessie, hij kent geen maat in zijn drang om het joch te behagen. Dat heb je met artificiële intelligentie: je schopt het geen geweten, laat staan moreel besef. Ook daar breekt de remake met de originele film uit 1988, toen de pop vooral de rancune van de seriedoder in de praktijk moest brengen.

Detective Mike Norris (de rol van Atlanta-acteur Brian Tyree Henry) is minzamer en minder eendimensionaal dan de verbeten flik die Chris Sarandon destijds speelde. Al vroeg in het verhaal krijgt Andy het gezelschap van enkele leeftijdgenoten. Dat geeft een sfeertje zoals in de It-films en de tv-reeks Stranger things.

new_childsplay-1

Behekst speelgoed is stilaan een cliché zo groot als een spookkasteel. In The conjuring-films is het de be­zeten pop Annabelle die de kijker gil­letjes ontlokt (wat ze begin juli weer zal doen met Annabelle comes home, een sequel op – let op – twee eerdere prequels). Ook in huiverfilms als Saw, Dead silence en Ouija, en oude franchises als Demonic toys en Puppet masters zit het gevaar in de speelgoedkoffer.

Wat dat zo aantrekkelijk maakt, is de banaliteit. Van een kettingzaag of een hakselaar weet je dat ze dodelijk kunnen zijn. Maar een muziekdoos, een spelbord of een ordinaire pop, daar schuilt toch geen gevaar in?

Cultfilm

Een rist loze sequels zoals Seed of Chucky en Curse of Chucky heeft de oorspronkelijke Child’s play de laatste jaren in een slecht daglicht gezet. Dat blijft nochtans een heerlijke cultfilm die je nostalgisch maakt naar de knullige horror van weleer.

De smakelijk remake die nu in de zalen speelt, loodst Chucky eindelijk voluit de 21ste eeuw in. Het verhaal zit gegoten in een strak scenario dat verveling geen kans geeft. De fans hoeven zich overigens geen zorgen te maken: het slasher-DNA blijft bewaard. Na zeven films maakte be­denker Don Mancini voor het eerst geen deel uit van het team. Dat het daar wellicht tijd voor was, bewijst deze griezelig amusante popcornfilm.

(Verschenen op 20 juni 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s