Dragged across concrete | S. Craig Zahler

Mel Gibson en Vince Vaughn zijn als flikken niet zuiver op de graat in deze criminele genrefilm.

Van antisemitische praat tot een kwaaie dronk, Mel Gibson – diepreligieus en met een eigen kerk op zijn landgoed – is geen heilige apostel. In deze grimmige buddy cop-film speelt hij die ook niet. Wie zou het geloven? Hij is Ridgeman, een oldtimer die samen met zijn partner Lurasetti (Vince Vaughn) zijn badge moet inleveren na de weinig katholieke gang van zaken bij een arrestatie. En hun carrières denderden al niet zo best.

fd4139a4-8b8a-11e9-bbac-e6e9a890c8a2

De twee mengen zich dan maar in een drugsdeal, rekenend op een graantje. Bijster origineel oogt dit misdaadverhaal op het eerste gezicht niet. Compact zo mogelijk nog minder: met een speelduur van meer dan 2,5 uur (!) neemt het ruim zijn tijd. Maar de trage opbouw levert een niet onaardig staaltje genrecinema op. De lange scènes werken als aparte hoofdstukken binnen een breder plaatje, ze vertellen elk haast een verhaal op zich.

Vingers in de neus

Wat een kostelijk duo zijn de besnorde Ridgeman en zijn partner. Gibson speelt zijn beste rol in jaren met twee vingers in de neus. Nors en illusieloos, je zou zo denken dat hij gewoon zichzelf kon zijn. Naast hem is Vaughn, een meer beredeneerde maar even opportunistische flik, de perfecte match.

dragged-across-concrete.20190611045205

Dragged across concrete is een film van S. Craig Zahler, de Amerikaan die eerder al met de benige western Bone Tomahawk en Brawl in cell block 99, een heftige wraakvertelling (ook al met Vaughn, kaal en patserig), liet zien dat hij zijn eigen scenario keer op keer meester is.

Heerlijk hoe hij zijn dialogen spekt met gevatte replieken en een kurkdroog cynisme. ‘Ik vond je al leuk toen we samen in de lagere school zaten,’ zegt Biscuit (Michael Jai White), een dealer na een betaalde vrijpartij met een oude bekende. Of ze nooit wat anders had willen doen? ‘Ik heb een tijdje in een winkelcentrum gewerkt.’

Dromen aan flarden

Zahler loopt de kijker geen luchtkastelen aan te smeren. Met een titel als Dragged across concrete doet hij er bovendien niet geheimzinnig over: wie afknapt op geweld laat deze kelk beter aan zich voorbijgaan. Aan het eind gutst het bloed en gaan met een regen van kogels ook dromen aan flarden.

dragged-across-concrete-main

Naast White is Tory Kittles, die als zijn kompaan misschien wel het meest hoopgevende karakter van de hele film speelt (en eerder opdook in het eerste seizoen van True detective), een acteur die je bijblijft.

De filmmaker zelf waakt als een almachtige over wat rechtvaardig is in een wereld die niettemin hard en ongelijk is. Waar ongepaste achterdocht je weleens duur kan komen te staan. Haat, racisme en seksisme, het brengt het geen zoden aan de dijk. Gibson steekt er misschien nog wat van op.

(Verschenen op 11 juni 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s