Mandy | Panos Cosmatos

Nicolas Cage is niet te stoppen in Mandy, een bloedrode dreun van een wraakfilm. In de Belgische bioscopen kreeg hij geen kans, terwijl deze intense trip godbetert gedraaid is in de Ardennen. 

Hij mag ‘nonkel Frans’ zeggen tegen Francis Ford Coppola (die de broer is van zijn vader zaliger) en op zijn schouw staat een Oscar te blinken (die hij kreeg voor zijn rol als ­liederlijke dronkaard in Leaving Las Vegas). Maar wie Nicolas Cage aan het werk ziet in wat hij de afgelopen jaren aan zijn cv toevoegde, trekt toch al snel een wenkbrauw op. Dat deze films meestal rechtstreeks naar video on demand gingen, is niets om rouwig om te zijn. Eén uitzondering: Mandy.

9269129

Deze bloedrode dreun van een wraakthriller oogstte een jaar geleden al lof in Cannes. Er waren in het najaar wel enkele vertoningen bij ons, maar een echte release zat er dus niet in (terwijl de film godbetert in de Ardennen werd gedraaid). Op de affiche van een groezelig filmzaaltje had Mandy anders ook niet misstaan.

Softerotisch

Eerst denk je nog dat je naar het soort softerotische pulp zit te kijken dat Kanaal 2 (nu Q2) destijds rond middernacht programmeerde. Onderbelichte, wazige fotografie in een zen sfeertje: het is je reinste kitsch. Cage speelt Red Miller, een slordige houthakker die met zijn vrouw Mandy (Andrea Riseborough) de ultieme idylle beleeft in een chalet in de bossen – zogezegd in de VS. Ze liggen in ­elkaars armen, fully dressed, wanneer hij haar naar haar favoriete planeet vraagt. ‘Jupiter, zeker weten.’

9b33184a-7654-11e9-b6c3-efa097a82498

Even tevoren hoorden we de radio berichten over een spiritueel ontwaken. Daar is ook de Charles Manson-achtige sekteleider (Linus Roache) die voor hun deur opduikt het verontrustende bewijs van. Hij ontvoert en bewerkt Mandy als een offerdier: de film ontaardt hier in een gutsend slasherfest, psychedelisch en bevreemdend – een dronken trip van bad taste, zeg maar.

Razernij voor én achter de camera met de Griek Panos Cosmatos als ­regisseur met dienst. Zijn vader was George P. Cosmatos, die met Sylvester Stallone op de set stond van Rambo: first blood part II en Cobra. Dat ­waren rotslechte films gemaakt met redelijke intenties. Terwijl Cosmatos Jr. nu geen seconde bekommerd is om wat wel of niet door de beugel kan. Hij laat een manische Red zijn vergelding in de praktijk brengen met kruisbogen, cirkelzagen en kromzwaarden.

data35698655-91925a

Jóhann Jóhannsson

Aloude progrock van King Crimson opent de film, maar het zijn de ijzige soundscapes van de inmiddels overleden IJslander Jóhann Jóhannsson ­(Sicario, Arrival)die het bloed doen stollen.

Ordinaire Hollywoodhuiver steekt bleek af tegen Mandy, een hysterische film op het kruispunt van Aalst Car­naval en een excursie op lsd bij de dorpsslager. Minnaars van trashy camp hebben er beslist een cultklassieker bij.

(Verschenen op 15 mei 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s