The aftermath | James Kent

Keira Knightley heeft haar hart verloren aan romances in een historische setting. Hier: het verslagen nazi-Duitsland.

De laatste film over de Tweede Wereldoorlog hebben we nog lang niet gehad. Dat hoeft ook niet. Onnoemelijk veel ver­halen liggen nog begraven in deze ingrijpende periode. Helaas verkiest The aftermath al snel een kleffe ­zijsprong boven de morele dilemma’s van die tijd.

The-Aftermath5

Hamburg, 1946. Een Britse kolonel (Jason Clarke) moet vijf maanden na de ­geallieerde overwinning mee de wederopbouw in goede banen leiden. Het Britse ­leger stelt zich ge­wetenloos en hondsbrutaal op tegenover elke Duitser. Vermoedelijke naziaanhangers hongeren ze uit. ‘Het maakt hen minder opstandig.’

Kolonelsvrouw

Ze gedragen zich bijna net zo duivels als de beulen die ze overwonnen hebben. In hun ogen is elke Duitser even schuldig aan wat er is gebeurd. Filmmaker James Kent (Testament of youth) plaatst bedenkingen waar hij uiteindelijk weinig mee doet. Liever geeft hij zijn volle aandacht aan het wedervaren van Rachael (Keira Knightley), de gracieuze vrouw van de kolonel.

1539811628347

In de openingsscène is te zien hoe zij met een bang hart haar man achterna reist naar de Duitse havenstad. ‘U zult een vreemd volk in een vreemd, vijandig land ontmoeten.’ De woorden die een jongetje voorleest uit een brochure waarschuwen voor het Duitse monster. Rachael is niet bepaald opgetogen wanneer ze bij haar aankomst merkt dat zij in het huis verblijven van een Duitse architect (Alexander Skarsgård), die er ook zelf nog woont met zijn dochter.

In de blik die Skarsgård haar toewerpt zit de hele, verdere plot vervat. De scenaristen hadden natuurlijk de bestseller te volgen van de Welshe auteur Rhidian Brook. Hij schreef over een (fictieve) stomende romance tegen deze historische ­achtergrond.

Leed

The aftermath benadrukt dat gezinnen verwoest werden aan beide fronten. De Duitse architect heeft bij een bombardement zijn echtgenote verloren, het Britse koppel hun zoontje. Dat persoonlijke leed zet het echter nogal simplistisch in om de geesten te verruimen. Alsof ideologische of politieke ­tegenstellingen niet bestaan.

image-2

Knightley en Clarke zijn de grootste troef van deze historische film, die Ridley Scott als coproducent heeft. Skarsgård is anders een voortreffelijk acteur, maar hier is hij slechts het cliché van de echtbreker.

The aftermath is een voorspelbaar melodrama dat ­selectief omspringt met de complexe, historisch context waarin het zich afspeelt. Dat kan je een keuze noemen. Je kan ook zeggen dat het van bedroevend weinig ambitie getuigt.

(Verschenen op 12 maart 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s