Instant family | Sean Anders

Pleegzorg moet vooral op de lachspieren werken in deze op zijn best matige komedie.

Een gouden idee kan je deze komedie rond pleegzorg moeilijk ­noemen. Verdient de situatie van kinderen zonder stabiele thuis geen ernstigere aanpak? Regisseur en scenarist Sean Anders (Daddy’s home) vindt er geen graten in en tovert schuddebuikend de meest flauwe grappen uit zijn hoed.

b7a7a9fe-3910-11e9-ac6a-c7418292e706

Met Pete (Mark Wahlberg) en Ellie (Rose Byrne) introduceert hij een stel dat aanvankelijk ‘geen emotionele leegte te vullen heeft’ – lees: ze willen geen kinderen. Wat moeten ze dan met die riante woonst met vijf slaap­kamers?

Tot de nestdrang bij Ellie toch opsteekt en ze op een website belandt rond pleegzorg. Het koppel legt contact met een stoer tienermeisje. Haar jongere broertje en zusje moet het er wel bijnemen.

Door het niveau van de komisch bedoelde situaties blijft elke kans onbenut om hier iets wezenlijks te vertellen over een thema dat niet vaak aan bod komt.

Glimp

In de tweede helft lijkt de filmmaker echter door zijn voorraad flauwigheden heen. Als dan de biologische moeder opduikt, vang je onverwachts toch nog een glimp op van wat het allemaal moet betekenen voor een pleegkind. Dat raakt je tegen alle verwachtingen in.

Instant family had dan ook beter van bij het begin ingezet op een meer passende, tragikomische balans.

(Verschenen op 26 februari 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s