Cold pursuit | Hans Petter Moland

Liam Neeson speelt niet zijn gebruikelijke actieheld in deze strakke remake van de Noorse, zwartkomische misdaadfilm Kraftidioten.

De Noor Hans Petter Moland kreeg vijf jaar geleden een opgestoken duimpje voor Kraftidioten, een wraakverhaal vol donkere humor. Nu gaat hij Erik Van Looy achterna: hij regisseerde eigenhandig de Amerikaanse remake.

15099822-390d-11e9-ac6a-c7418292e706

In de even absurde als huiveringwekkende scènes is de filmmaker niet op de rem gaan staan. Strak en afgemeten komt in beeld hoe een ­vader zijn gram haalt voor de dood van zijn zoon. Dat is de verdienste van Philip Øgaard, de chef fotografie die ook het origineel inblikte.

De rol die Stellan Skarsgård eerst speelde, is nu voor Liam Neeson. Op het witte doek heeft de Ier in geen jaren nog met zich laten sollen. In het echte leven leek stilaan het tegendeel waar, alsof hij elke rol aanvaardde die zijn agent hem voorlegde. Gelukkig speelt Cold pursuit in een hogere divisie dan zielloze films als Unknown en de ­Taken-franchise.

Sneeuwruimer

Geen fluitende kogels en wilde achtervolgingen hier. Wel een onderkoeld en bloednuchter sfeertje met geweld dat soms gruwelijk direct in beeld komt. Neeson speelt Nels Coxman, een plichtsbewuste en doodbrave sneeuwruimer. Nabij de Rocky Mountains maakt hij telkens weer dezelfde verbindingsas vrij. Een grote prater is hij niet, maar af en toe laat hij in zijn ziel kijken: ‘Als je elke dag dezelfde weg neemt, ga je nadenken over de weg die je niet nam.’

5c6356901ddfd.image

Die andere weg slaat hij in na de onverwachte dood van zijn zoon. De wetsdokter wijst een overdosis aan als oorzaak, maar Coxman kan dat moeilijk geloven. Hij ontdekt dat een van diens vrienden zich inliet met louche zaakjes, waar zijn zoon het slachtoffer van werd. Op vergelding belust begint hij aan een bloedige queeste die hem tot de eindbaas van deze gangsters moet voeren.

Cold pursuit oogt kil en afstandelijk, maar Neeson speelt geen apathisch figuur. In zijn blik rust het onuitspreekbare verdriet van een vader. Hij is een donkere held, zoals je die vindt in klassieke westerns. Het personage kon ook uit de koker van de broertjes Coen komen.

Michael Haneke

Moland is, naast Van Looy, niet de eerste die zelf de Amerikaanse remake inblikt. Ook Michael Haneke deed dat bijvoorbeeld met Funny games. Naar eigen zeggen zag de Noor zijn kans om dankzij het grotere budget simpelweg een betere film te maken.

De verteltred is geduldig en vastberaden zoals Coxman zelf. Bijzonder geslaagd is het einde, dat je met een grijns de zaal doet verlaten.

(Verschenen op 26 februari 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s