Private life | Tamara Jenkins

De kinderwens van een koppel veertigers loopt niet vanzelf. Hoe meer moeite het hen kost, hoe groter hun wanhoop.

Overbevolking, klimaatverandering, Plopsaland … Je moet wel gek zijn om in deze tijden een kind op de wereld te willen zetten. Rachel (Kathryn Hahn) en ­Richard (Paul Giamatti) zijn dat helemaal, maar daarmee hebben ze nog geen jengelende koter op de achterbank. Meer nog, het stel heeft alle moeite van de wereld om zwanger te geraken.

private life

Hoe moeilijker dat blijkt, hoe ­groter hun zelftwijfel. In de wacht­kamer bij de dokter slaat Rachel in paniek. ‘Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Zijn we gek?’ Richard stelt haar gerust, hij kijkt zorgelijk. ‘Heb je je valium wel genomen?’

De Netflix Original-film Private life gaat over de medische kermis waar deze New Yorkse veertigers in zijn beland. Nuchter en tragikomisch. Het enige wat ze nog zeker weten, is dat ze hun kinderwens niet in een wip vervuld zullen zien. Alle wetenschap moeten zij nu uit de kast halen. Dat vraagt zo veel van hen dat ze aan seks niet meer toekomen.

Eiceldonor

Kathryn Hahn en Paul Giamatti zijn fenomenaal in hun vertolkingen. Dat waren ze allebei natuurlijk al wel vaker. Hahn onlangs nog in de ­Amazon-reeks Transparent. Van Giamatti kunnen we een hele rits films opsommen, maar hij blijft toch vooral Miles uit Sideways. Of nog verder ­terug: stripauteur Harvey Pekar in ­American splendor.

private-life

Hier zijn ze als koppel rusteloos en haast ziekelijk gefocust op dat zwanger geraken, tot ze er ronduit moedeloos van worden. Dan maar op zoek naar een eiceldonor? Rachel heeft zich nooit lekker gevoeld bij het hele idee. Een tikje te sciencefiction. Maar ­Richard verzekert haar: ‘Bij boerderijdieren is het een courante praktijk.’

Begripvol en zonder moraliserende agenda kijkt Tamara Jenkins naar dit geplaagde stel. Terwijl er geen rem lijkt te staan op wat de wetenschap mogelijk maakt, stelt de natuur onverminderd hun veerkracht op de proef. Dat liet de Amerikaanse regisseuse en scenariste elf jaar geleden ook al gebeuren in The savages, dat met zijn herkenbare beslommeringen even sterk ontroerde. Philip Seymour Hoffman en Laura Linney moesten toen als broer en zus op zoek naar een verzorgingstehuis voor hun dementerende vader. Linney hield er een Oscar­nominatie aan over, net als Jenkins voor haar scenario.

Bioscoop

Het begint stilaan een gewoonte te worden om dan schande te spreken dat Jenkins’ film niet in de bioscoop maar op Netflix uitkomt. Maar is het dat wel? Voor zijn bijzondere fotografie moet je ­Private life niet bekijken. Het lijkt ons dat zo’n metersbreed doek dan in wezen weinig verschil geeft.

We zijn verdorie al lang blij dat ­deze goudeerlijke film er gekomen is.

(Verschenen op 17 januari 2019 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s