Ralph breaks the internet | Phil Johnston, Rich Moore

Disney zoekt met groot vermaak de krochten van het wereldwijde web op in dit fantasierijke vervolg op Wreck-it Ralph.

Nostalgie heeft bij ons altijd dat streepje voor. Zes jaar geleden wist Disney te charmeren met Wreck-it-Ralph, een prettig gestoorde animatiefilm die het stof blies van oude speelkasten. Nu haast geen enkele kroeg die nog heeft, kikkerden we daar weer even van op.

Sinopsis-Ralph-Breaks-The-Internet-Serunya-Jalan-Jalan-ke-Dunia-Maya-2-e1542188101161

Van sequels gaan we veelal zuchten en klagen (en karig zitten wezen met sterren). Maar niets van dat geldt voor Ralph breaks the internet, dat een vindingrijk en slim avontuur vol humor vastknoopt aan dat eerste succes. Disney drijft zowaar vrolijk de spot met zichzelf!

Speelhal

Het begint allemaal met een roekeloos ritje in Suger rush – u weet wel, het arcadespel met Vanellope (Sarah Silverman). Dat loopt faliekant af wanneer het stuur van de console afbreekt. Het zal de eigenaar van de speelhal worst wezen. Populair was Sugar rush al lang niet meer en bovendien is een nieuw stuur nergens nog te vinden. Afdanken, die handel.

Maar een potje googelen leert Ralph (John C. Reilly) dat op het internet nog een laatste exemplaar circuleert. Als het hen lukt om dat in handen te krijgen, is het spel gered.

ralph-breaks-the-internet-princess-tiana-post3

Deze sequel neemt het idee van het web als een wereld op zich letterlijk. Zo is de zoekbalk hier een desk waar een bediende genoeg heeft aan een half woord om eindeloos suggesties te beginnen vuren. Pop-ups duiken dan weer overal op als opdringerige verkopers en beloven een schatrijk bestaan. Daar hoef je alleen maar een kleinigheidje voor te doen.

Voor bedenkers Phil Johnston en Rich Moore is het internet een onuitputbare bron voor de meest geestige vondsten. Ze gaan nog een stap verder door ons een spiegel voor te houden van het hypocriete, vaak ronduit lafhartige gedrag dat online gepleegd wordt. Bovendien vragen ook zij zich af wat dat toch is met het obsessieve verzamelen van duimpjes. Heerlijke satire levert het op.

Valkuil

De onzinnige opvatting dat animatiefilms alleen voor kinderen bestemd zouden zijn, wordt hier finaal ontkracht. Ralph breaks the internet knipoogt zo vaak naar oude arcadegames en het wereldwijde web met zijn valkuilen en gebreken, dat een kind van tien vast geen benul heeft waar het hier over gaat. Laat staan dat het dat binnen vijf jaar beter zou begrijpen.

Intussen probeert Ralph koste wat het kost dat vervloekte stuur te bemachtigen, terwijl Vanellope zich aangetrokken voelt tot een nieuw avontuur. Ook de boodschap is er duidelijk een op grote mensenmaat: nostalgie is mooi, maar klamp je toch maar niet te koppig vast aan wat stilaan voorbij is. Hoe zong Elsa dat alweer in Frozen?

(Verschenen op 11 december 2018 in De Standaard.)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s