#Venezia75 – Naar de maan met Ryan Gosling

Met First man mochten Ryan Gosling en regisseur Damien Chazelle gisteren opnieuw het filmfestival van Venetië openen, twee jaar na La la land. Een sterke start van een veelbelovende editie.

Op het Lido in Venetië liep de temperatuur gisteren flink op. Wie zal beweren dat het aan de zon lag, als Ryan Gosling op de rode ­loper stond te schitteren? Samen met regisseur Damien Chazelle kwam hij First man voorstellen, de openingsfilm van deze 75ste editie van het ­filmfestival.

Schermafbeelding 2018-09-06 om 00.32.50

Reikhalzend werd er door pers en ­publiek naar uitgekeken, en dat bleek geen maat voor niets. Chazelle komt met een ­intense film die de kijker samen met Neil Armstrong (Ryan Gosling) in de cockpit zet. Hij doet dat al meteen in de openingsscène, die nagelbijtend spannend is. Netflix mag dan wel welkom zijn in Venetië, cinema als een ervaring wordt ook nog steeds gekoesterd.

Steven Spielberg

Chazelle reconstrueert in First man de jaren die voorafgingen aan de historische maanlanding van 1969. Ze is een van de grootste mijlpalen van de 20ste eeuw, maar vandaag lijkt ze wel evident. Ook voor hem, gaf de 33-jarige filmmaker toe op de druk bijgewoonde persconferentie: ‘Iedereen van mijn generatie is opgegroeid met de iconische beelden. Omdat die er voor ons altijd al waren, vraag je je niet af wat eraan vooraf ging. Naarmate ik me meer verdiepte, kreeg ik een idee van de enorme prijs die ervoor betaald werd.’

Met scenarist Josh Singer hadden de ­makers een groot talent aan boord. Hij schreef mee aan Spotlight en The post van Steven Spielberg – die laatste treedt bovendien op als producent. Als ­basis voor First man vertrok Singer van ­James R. Hansens lijvige werk over Armstrong. Ook spraken hij en de cast meermaals met de zonen van de astronaut. Als de film eer wilde betonen aan Armstrong en zijn echtgenote, moesten ze ook trouw zijn aan hoe de kinderen hun ouders zagen.

First-Man-still-2
Ryan Gosling in ‘First man’

First man maakt duidelijk dat de missie naar de maan geenszins een eitje was. Bloed, zweet en mensenlevens kostten de voorbereidingen en testvluchten die de uiteindelijke maanlanding mogelijk maakten. Maar eveneens is het een portret van een man die meer was dan zijn missie. In zijn privéleven kreeg hij meer dan een verlies te verwerken. Armstrongs dochtertje was nog een kleuter toen ze stierf aan een tumor.

Neil Armstrong

Gosling maakt indruk met een ingehouden vertolking. Hij zet Neil Armstrong neer als een gedreven astronaut, maar ook als een binnenvetter. Woorden vindt hij vaker overbodig dan nodig. Een week voor hij aan zijn befaamde reis begint, wil zijn vrouw dat hij dat met hun zoontjes bespreekt. Plots lijkt de eetkamer wel een perszaal waar de missie uit de doeken wordt gedaan. ‘Zijn er nog vragen?’, zegt hij achteraf.

Dankzij deze film valt er ook niet langer naast het talent van Claire Foy te kijken. Op het kleine scherm verwierf ze al enige faam met haar vertolking in de Britse reeks The Crown, waarin ze Queen Elizabeth II speelt. Als Neils echtgenote Janet heeft ze nu haar eerste grote filmrol beet, en die speelt ze met gedoseerde precisie.

il_primo_uomo
Ryan Gosling en Claire Foy in ‘First man’

De kans dat de film in februari beloond wordt bij de Oscars, is niet ondenkbaar. De Academy is dol op biopics, en Damien Chazelle is er inmiddels kind aan huis. Zelf won hij vorig jaar nog het beeldje voor de regie van La la land. Daardoor staat hij nu te boek als de benjamin onder de winnaars.

Dromers

Eerder werkte Ryan Gosling tweemaal samen met Nicolas Winding Refn (Drive, Only god forgives), en nu werkt hij opnieuw samen met Damien Chazelle. Wat hij zoekt en vindt in deze regisseur? ‘Een stevige kop haar’, grapt de acteur. En dan ernstiger: ‘Damien heeft een instinct voor wat het publiek graag ziet. Hij wil mensen verbinden met film, zoals ook Neil Armstrong de hele wereld voor een tijd wist te verenigen.’

Het is niet de eerste keer dat Damien Chazelle zijn hart verliest aan dromers. Twee jaar geleden bracht hij het Lido nog aan het dansen en zingen met La la land, een ode aan de musical én de dromer. Ook in Whiplash hunkerde een jonge jazzdrummer tot bloedens toe naar de top. Chazelle bewijst nu dat hij ook zonder muziek een film kan maken zonder valse noten.

(Verschenen op 30 augustus 2018 in De Standaard.)

>> Meer berichten over het 75ste Filmfestival van Venetië

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s