LBJ | Rob Reiner

Woody Harrelson verkneukelt zich in het kleinmenselijke van Lyndon B. Johnson, maar deze biopic neemt ook een loopje met de geschiedenis.

Hollywood is een manische zoetekauw op de patisserieafdeling: al jaren smult het zich een indigestie aan de kleinste kantjes in de allergrootsten. Met LBJ komt nu Lyndon Baines Johnson aan de beurt. Op 22 november 1963 legde hij de eed af als 36ste president van de Verenigde Staten, amper 128 minuten nadat twee kogels JFK ­dodelijk hadden getroffen.

Deze blik achter de coulissen, die ostentatief op twee benen hinkt, is onderhoudend maar ook vertekend. Het verhaal schiet heen en weer in de jaren rond de moord.

2fd5c500-2080-11e8-8f26-7793709cd4f6

Regisseur Rob Reiner (When Harry met Sally) ­vordert Woody Harrelson (Three billboards outside ­Ebbing, Missouri) op om Johnson met veel vertoon te kakken te zetten. Hij doet dat ook letterlijk, met de ­toiletdeur wijd open terwijl hij enkele naaste mede­werkers toespreekt. ‘Hoe zou iemand niet van deze man kunnen houden?’, bemerkt een van hen smalend.

Meer dan wat ook was het Johnson daar om te doen: de liefde van het volk. Hij voelde niet dat hij die had. Dat was anders geweest voor de charismatische John F. Kennedy, die hem in 1960 in de race naar het Witte Huis zijn democratische nominatie had afgesnoept. Toen die vervolgens president werd, had Johnson zich met de vicestoel moeten getroosten.

Harrelson vertolkt hem als een gekrenkte, volkse man uit het Zuiden. In 1963 wordt hij de machtigste man wanneer schoten inslaan als een bom. Kennedy’s vroegere entourage blijft hem evenwel met de nek aankijken. Zijn echtgenote Lady Bird Johnson (een schitterend inge­togen Jennifer Jason Leigh) vertrouwt hij toe: ‘Ik had het liever niet gehad op deze manier.’ Maar als kijker krijg je maar weinig aangereikt om dat te geloven.

Civil Rights Act

Deze lichte film portretteert Johnson bovenal als een miezer met meer eerzucht dan visie of integriteit. Aan Harrelsons gezicht ­kleven prothesen en tonnen make-up, terwijl hij terloops een platvloerse boutade spuwt. Dat hij merkbaar in zijn element is, maakt veel goed.

Rob Reiner plaatst Johnson naar het einde toe alsnog op een voetstuk: in vijf minuten van politieke moed drukt LBJ in 1964 Kennedy’s Civil Rights Act erdoor en kent daarmee gelijke rechten toe aan Afro-Amerikanen.

Maar deze biopic suggereert dat het Johnson vooral om zijn plek in de geschiedenisboeken te doen was. Het is een schromelijk kort­zichtige interpretatie van een man met een wetgevende ­nalatenschap die, ondanks zijn rol in de Vietnamoorlog, nog steeds indruk maakt.

(Verschenen op 6 maart 2018 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s