A man of integrity | Mohammad Rasoulof

Filmmaker Mohammad Rasoulof is in zijn thuisland Iran een dissident. Deze beklemmende helletocht over een maatschappij zonder moreel kompas draaide hij clandestien.

Het was Mark Eyskens die meende dat principes als winden zijn: je houdt ze vast zolang je kan. Maar lukt dat niet meer, dan los je – bij voorkeur stilletjes. Nee, het is geen flatulentie die Reza (Reza Akhlaghirad), de viskweker uit A man of integrity, het leven onmogelijk maakt.

De Iraanse filmmaker ­Mohammad Rasoulof hangt een gitzwart beeld op van zijn moreel verdorven land. Alles heeft er een prijs. Behalve dan principes, die zonder waarde zijn. Je zal maar een rechtschapen man wezen.

Schermafbeelding 2017-12-19 om 15.16.56

Een lokaal bedrijf met politieke banden legt het jonge gezin een strop rond de nek. ‘Zoek kruiwagens, koop rechters om’, zegt Hadis (Soudabeh Beizaee) tegen haar echtgenoot. ‘Anders zijn we er geweest.’ Maar zoveel pragmatiek kan er bij Reza niet in. Net als Job is hij rechtvaardig, dus gedoemd om te lijden. Zijn verbetenheid staat haaks op de gelaten blik in de ogen van lotgenoten.

Allegorie

In de eerste films van de 45-jarige cineast zat de aanklacht tegen het corrupte en autoritaire regime nog achter een allegorische sluier. Maar in 2010 veroordeelde de Iraanse overheid hem voor anti­propaganda, wat hem motiveerde om nog uitsluitend frontaal aan te vallen, zoals in Goodbye en ­Manuscripts don’t burn.

Cannes bekroonde A man of integrity in de belangrijkste nevencompetitie. Intussen loopt er een petitie om de filmmaker zijn artistieke vrijheid terug te geven.

Zijn landgenoot en Oscarwinnaar Asghar Farhadi (The salesman, A separation) speelt het veiliger door zich toe te leggen op echtelijke spanningen en zo het drama binnenskamers te situeren. Daar neemt de lokale censuurcommissie niet zo gauw aanstoot aan.

Gedurfd

Voor de ene is Rasoulof vast een dwaas die het zichzelf onmogelijk maakt – net als Reza. Maar wat rest een doorrotte maatschappij ­wanneer de laatste kritische tegenstem zwijgt? Het indringend naturalisme van deze gedurfde film voorspelt weinig goeds.

(Verschenen op 19 december 2017 in De Standaard)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s