Het tweede gelaat | Jan Verheyen

Meer Verstuyft dan Vincke in deze adaptatie van ‘Double-face’, een thriller van Jef Geeraerts. Het niveau van ‘De zaak Alzheimer’ of ‘Dossier K’ wordt echter niet gehaald.

Wie films maakt voor het grote publiek, krijgt vroeg of laat de bezoekerscijfers gepresenteerd. Je hoeft het Jan Verheyen niet te vertellen: acht jaar geleden haalde Dossier K amper de helft van de ticketverkoop van De zaak Alzheimer. Al daagden nog steeds een meer dan behoorlijke 415.000 bezoekers op, het speurdersduo Vincke en Verstuyft kon zich maar beter voorbereiden op binnendienst. Het is waar: Verheyen had met minder allure gefilmd dan Erik Van Looy. Toch was Dossier K heus geen onverdienstelijke policier.

82b10ac4-b829-11e7-8181-7914aca8f7cb

Ook de producenten moeten dat ingezien hebben. Het tweede gelaat brengt dezelfde ploeg opnieuw samen voor een sinistere moordzaak die hun vriendschap onder stroom zet. Het sluitstuk van dit drieluik, klinkt het. Helaas voelt deze verfilming van de Jef Geeraerts-thriller Double-face te veel als een gezapige rit op cruisecontrol. Ietwat onderhoudend is het nog wel, maar op geen enkel moment zit je op het randje van je stoel. Staat er voor Eric Vincke (Koen De Bouw) en Freddy Verstuyft (Werner De Smedt) überhaupt iets op het spel?

Europol

Het verhaal begint op de Kalmthoutse Heide, waar een wandelaar zes onthoofde vrouwenlichamen aantreft. Een andere vrouw (Sofie Hoflack), verward en schaarsgekleed, verschanst zich even verderop in de struiken. Is zij diegene die kon ontkomen? Europol legt de link met een zaak uit Keulen en stuurt ter versterking een Nederlandse profiler (Marcel Hensema) – een specialist in het opstellen van daderprofielen. ‘Een Hollander? Leuk leuk leuk’, aldus Verstuyft. Achter de rug van Vincke voert hij zijn eigen onderzoek.

DSCF1986_LR

In Het tweede gelaat treedt deze rebelse rechercheur nadrukkelijk uit de schaduw van zijn chef. Dat is voor een acteur slechts een geschenk wanneer er ook voldoende vlees zit aan de rol. Het is de grootste zwakte van het scenario van Carl Joos: in de karakterisering van Verstuyft als leading man komt het niet verder dan een reeks platitudes. Dan wordt het moeilijk om als kijker wat voor hem te voelen. Aan zijn zijde duikt Sofie Hoflack op, een nieuw gezicht dat we zeker nog zien terugkeren op het kleine of grote scherm. Toch slaagt ook zij er niet in om de grootste tekortkomingen van de film te doen vergeten.

Routineus

Vaste cameraman Danny Elsen (Loft, De premier) brengt het verhaal fraai in beeld, en dat werkt uitstekend. Wie echter meer verwacht dan een routineuze publieksfilm, blijft hongerig achter. Rond Vincke en Verstuyft schreef Jef Geeraerts geen drie maar negen politieromans. De kans dat straks nog een van de overige zes verfilmd wordt, is momenteel nihil. Het is vast niet nodig om daar diepbedroefd om te zijn.

(Verschenen op 24 oktober 2017 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s