Petit paysan | Hubert Charuel

In zijn poging om een nietsontziende epidemie af te wenden, belandt een jonge veehouder op een fout spoor.

Herinner je 2001, toen mond-en-klauwzeer de veesector het mes op de keel zette. Alleen al in de Lage Landen werden uit voorzorg enkele honderd­duizenden dieren afgeslacht. Wat niet hoeft te verbazen: veel vaker dan de dreigende ziekte brak bij de boer het angstzweet uit. Eén besmet dier volstond immers om de hele veestapel te verliezen. De hel waarin die toen belandde, schetst deze Franse debuutfilm op beklijvende wijze.

Schermafbeelding 2017-10-17 om 11.58.51

Pierre (Swann Arlaud), een alleenstaande dertiger, bestiert in z’n eentje de vroegere melkveeboerderij van zijn ouders. In de openingsscène ontwaakt hij met een koe aan het voeteinde van het bed. Om in de keuken te geraken, moet hij, Mozes-gewijs, een zee van runderen splijten. Het is een veelzeggende droom: in het leven van deze jonge boer is geen ruimte voor mensen – vraag maar aan de bevallige bakkersdochter.

Vertrouwelinge

Er schuilt een ontroerende bekommernis in de manier waarop deze noeste werker omgaat met zijn dieren, zoals hij hen soms terloops even aanraakt bij het melken of voederen. Wanneer Topaze – natuurlijk heeft elk rund een naam – niet meer rechtop wil, maakt Pierre zich zorgen. Zijn zus Pascale ­(Sara Giraudeau), veearts en Pierres enige vertrouwelinge, stelt hem nog gerust. Zijn grote vrees blijkt echter gegrond wanneer hij de be­bloede rug van het dier opmerkt – een symptoom van de fictieve epidemie die in de film de sector teistert.

In sobere, vaak liefdevolle beelden vertaalt beginnend filmmaker Hubert Charuel de boerenstiel naar het witte doek. Petit paysan is voor hem meteen erg persoonlijk: hij is zelf een boerenzoon en draaide zowaar op de boerderij van zijn ouders. Hij gaf hen zelfs een rolletje. Maar er is meer: de Fransman was amper tien toen mond-en-klauwzeer uitbrak en zijn moeder zwoer zichzelf van het leven te beroven wanneer hun runderen eraan zouden moeten. Het zijn woorden die hem al die ­jaren achtervolgden.

Schermafbeelding 2017-10-17 om 12.01.20

Pierre slaat in de film een grimmige weg in om te voorkomen dat het zo’n vaart loopt. Daar kantelt het verhaal van een warm, naturalistisch portret naar een beklemmende thriller. In cruciale scènes voedt de summiere soundtrack een indringende kijkervaring. Gaandeweg besef je: de afloop kan haast alleen maar noodlottig zijn.

Eerherstel

Grandioos is de vertolking van Swann Arlaud (Ni le ciel ni la terre), die hier een diepmenselijk gelaat geeft aan een eindeloos beschimpte beroepsgroep. Net als onze landgenoot Bouli Lanners, overigens. Tegelijk is er het eerherstel voor de boer. Die eeuwige pispaal van de goegemeente blijkt minder ­wereldvreemd dan gedacht.

Of je opgroeide tussen de weilanden dan wel te midden van het stedelijk tumult maakt geen verschil. Aan dit debuut ontkom je niet.

(Verschenen op 17 oktober 2017 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s