Un beau soleil intérieur | Claire Denis

Juliette Binoche zoekt een man om de ware liefde te beleven in deze droefgeestige, Franse komedie.

‘Ik zal de vraag beantwoorden die jij niet durft te stellen. Nee, ik ga mijn vrouw niet verlaten. Jij bent betoverend, maar mijn vrouw is buitengewoon.’ Wat eveneens buitengewoon is: mannen die hun minnares zonder omhaal zeggen hoe bijzonder dat halve trouwboek is.

Isabelle (Juliette Binoche), een gescheiden kunstenares op zoek naar ware liefde, kijkt echter van niets meer op. Zelf is ze evenmin een deksel voor elk potje. Zo biecht ze op aan een vriendin: ‘Ik kan bij hem alleen maar klaarkomen wanneer ik besef wat een klootzak hij is.’ Je zal maar een lieve jongen wezen.

Schermafbeelding 2017-09-26 om 23.12.01

Met Un beau soleil intérieur waagt de Franse cineaste Claire Denis zich aan een uitgewoond genre, en wat doet ze dat met verve. Ze geeft de romantische komedie een heerlijk frisse authenticiteit. Ver weg van de platgetreden paden voelt ze zich in haar element. Van een afgelijnd verhaal of gepolijste dialogen is hier geen sprake. In de plaats is te zien hoe de labiele ­Isabelle stuntelt en struikelt over woorden. In haar amoureuze ontmoetingen speelt een voortdurende twijfel op. Tegelijk rijst de vraag: wil deze vrouw zich wel binden?

Zorgelijk

Un beau soleil intérieur baseert zich losjes op Fragments d’un discours amoureux, een essay waarin de Franse filosoof Roland Barthes alle facetten van een verliefdheid doorlicht. Hij zag het steevast als een zorgelijke aangelegenheid. Dat is het ook in deze film, waarvoor de cineaste samen met de Franse schrijfster Christine Angot eveneens eigen ervaringen opdiepte.

De 71-jarige Claire Denis, die het vak leerde aan de zijde van Wim Wenders en Costa-Gavras, is al jaren een grote naam in het kleine circuit. In 1988 debuteerde ze met Chocolat, een film over het Franse koloniale verleden en haar eigen kindertijd in Centraal-Afrika. Meteen werd ze genomineerd voor de Gouden Palm. Denis bestendigde haar talent later met films als Beau travail, White material en Les ­salauds.

Minder grimmig

Un beau soleil intérieur is frivool en minder grimmig dan van de cineaste te verwachten valt. Tegelijk schuilt er een onmiskenbare tristesse in het falen van de dolende zielen waarmee ze haar film bevolkt. Dat wordt versterkt door de jazzy klanken van Stuart A. Staples en de soms erg grauwe beelden die Agnès Godard, haar vaste cameravrouw, van de Franse hoofdstad schoot.

Maar het is de fijnzinnige, warme vertolking van Juliette Binoche die de aandacht opeist. Helemaal onvergetelijk wordt het in de slotscène, waar Gérard Depardieu, dat andere monument, tegenover haar plaatsneemt als de waarzegger die deze weifelende Parisienne op ­geheel eigen wijze voor zich tracht te winnen.

Of hoe de romcom niet zo nodig synoniem hoeft te staan voor schabouwelijke ongein.

(Verschenen op 26 september 2017 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s