Summer 1993 | Carla Simón

Na het overlijden van haar moeder heeft de zesjarige Frida plots geen thuis meer.

‘Wil je je mama ­bellen?’ Nichtje Anna reikt de hoorn al aan, maar de zesjarige Frida aarzelt. Vervolgens neemt ze toch het toestel van haar over, vormt luidop het telefoonnummer en wacht af.

Het is een aandoenlijk ­tafereel, aangezien ze eerder die zomer haar moeder is verloren aan aids. Frida’s ­vader was er al langer niet meer. Ontroering is echter nooit een doel op zich in ­deze delicate film over een ontwrichte kindertijd. Summer 1993 is naturalistisch en ­sober, maar net door die aanpak des te aangrijpender.

201715609_2_IMG_FIX_700x700

De Catalaanse Carla ­Simón toont met dit regie­debuut hoe het leven verdergaat voor een kind dat plots wees wordt. Zo verliest de kleine Frida niet alleen haar thuis, maar ook het huis en de stad waar ze altijd heeft gewoond. Ze wordt opgenomen in het gezin van haar oom en tante. Zij wonen met hun dochtertje middenin de bossen en velden. Zelfs met de beste intenties blijft de nieuwe gezinsdynamiek die zo ontstaat erg fragiel.

Autobiografisch

De jonge cineaste weet al te goed waarover ze het heeft. In de zomer van 1993 werd Simón zelf wees; deze film baseert zich op haar herinneringen en impressies van een ingrijpende periode uit haar jeugd. Van een plot of dramatische wendingen is nauwelijks sprake. Door ­kleine, schijnbaar on­beduidende gebeurtenissen ontbloot Summer 1993 ­veeleer de tragiek in het ­alledaagse.

De camera registreert ­geduldig zonder binnen te ­breken in de scènes. Zo zijn we getuige van een minutenlang rollenspel waarbij Frida zich met groene mascara en een rode blos op de wangen voordoet als haar eigen ­moeder. ‘Ik ben nu heel moe. We zullen later voortspelen’, verzucht ze tegen haar nichtje Anna, die nu voor even Frida is. Wonderlijk en spontaan is het spel van deze meisjes, Laia Artigas (Frida) en de kleine Paula Robles (Anna).

Op de Berlinale viel Summer 1993 eerder dit jaar nog in de prijzen. Carla Simón is dan ook een naam om te onthouden. Met deze inge­togen debuutfilm bewijst ze dat het nog steeds mogelijk is om zonder grootse truken indruk te maken. Zolang de bioscoopbezoeker dat maar niet vergeet.

(Verschenen op 18 juli 2017 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s