Pop Aye | Kirsten Tan

Een uitgedoofde architect en een olifant zijn oude bekenden in dit poëtische, soms licht absurde regiedebuut. Samen trekken ze erop uit.

Een man wandelt met een aangelijnde olifant langs de kant van de weg. Hij probeert voor hen beiden een lift te regelen.

Van meet af aan is Pop Aye een heerlijk ongewone roadmovie over een vijftiger die zich voor zijn omgeving steeds minder van betekenis voelt. Ogenschijnlijk licht­voetig meandert het verhaal langsheen kleurrijke verschoppelingen in een Thaise setting. Sentimenteel wordt het nooit, droogkomisch en ontroerend eens te meer.

pop-aye.20170623020209

Precieze cijfers kennen we niet, maar het aantal mannen dat een midlifecrisis bekampt met de aankoop van zo’n logge viervoeter moet een minderheid zijn. Het zit Thana (Thaneth Warakulnukroh) dan ook niet mee. Als architect heeft hij zijn aandeel in de skyline van Bangkok, maar zijn meest bejubelde realisatie moet straks plaatsruimen voor een nieuw landmark, terwijl de zoon van zijn baas de leiding grijpt en hem steeds meer op een zijspoor zet. En thuis ontdekt hij in een lade de vibrerende, nieuwe bedgenoot van zijn afzijdige echtgenote.

Thana voelt zich machteloos. Wanneer hij in de straten van de Thaise hoofdstad bij toeval de olifant uit zijn zorgeloze kinderjaren treft, herinnert hem dat aan een tijd waarin het leven goed en veilig was. Hij heeft fouten gemaakt en wil die rechtzetten. Daartoe vat hij met het dier de tocht naar zijn ­geboortedorp aan.

Onthaasting

Het regiedebuut van de Singaporese Kirsten Tan heeft een ongedwongen charme. Net als in haar kortfilms koos ze voor een ouder hoofdpersonage; zo legt ze meteen de vinger op het verstrijken van de tijd. Het kost Thaneth Warakulnukroh, eigenlijk muzikant en onervaren als acteur, weinig moeite om in zijn vertolking van Thana de juiste balans te vinden. Zijn zelfonderzoek ontwapent.

Of er een ontkomen is aan het immer jakkerende leven? ‘De stad slokt je op en spuwt je uit’, verzucht de uitgebluste architect. Pop Aye is dan ook een bijzonder pleidooi voor onthaasting. Door uit de mallemolen te stappen en op weg te gaan, krijgt Thana weer grip op het leven dat hem ontglipt was.

Op het Sundance Film Festival kon deze film rekenen op een warm onthaal. Meer dan terecht, Pop Aye is een kleinood dat bescheiden schittert.

(Verschenen op 4 juli 2017 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s