Regisseur William Oldroyd: ‘Dit is geen zelfhulpvideo bij een liefdeloos huwelijk’

In Lady Macbeth van de Brit William Oldroyd laat een 19de-eeuwse jonge vrouw zich niet insnoeren in een liefdeloos en gewelddadig huwelijk. ‘Ik was niet op zoek naar hedendaagse relevantie.’

Een onderdrukte, vernederde en mishandelde vrouw bijt van zich af, en dat halfweg de 19de eeuw. Lady Macbeth is een kostuumdrama dat verrassend nieuw en eigentijds aanvoelt, regisseur Wil­liam Oldroyd heeft het schier onmogelijke klaargespeeld.

lady_macbeth_82000006_st_1_slow_170317125334_big

We schrijven 1865: in het rurale Engeland huwt Katherine (gespeeld door Florence Pugh) – meer meisje dan vrouw – een man die een flink stuk ouder is. Hij is verbitterd en brutaal, spuwt elk woord dat hij spreekt. Toch koestert zijn bruid aanvankelijk een fris optimisme over het leven dat voor haar ligt. Wanneer de brutaliteiten zich opstapelen en hij haar toesnauwt dat haar dagen zich voortaan binnenshuis afspelen, borrelt er echter een tomeloze rebellie op.

Geen propaganda

‘Katherine bijt van zich af op een manier die verrast, ze is niet de 19de-eeuwse vrouw die je verwacht’, legt Oldroyd uit. Toen hij het scenario van Alice Birch voor het eerst las, viel hij als een blok voor haar. ‘Haar tijdgenotes zouden breken onder zoveel tirannie. Ze zouden op de vlucht slaan of zelfmoord plegen. Maar niet zij. Haar verzet is niet alleen verregaand, het is ook moreel discutabel. Dat maakt haar intrigerend en hedendaags. De film is dan ook eerder toevallig een kostuumdrama, het verhaal kon zich net zo goed in het heden afspelen. Wat meteen ook verklaart waarom Lady Macbeth in de smaak viel bij zoveel kijkers die de neus ophalen voor kostuumdrama’s.’

In een wereld waarin misogynie opnieuw opspeelt, is het verleidelijk om in deze film een politiek en feministisch statement te zien. Maar zo kijkt de Britse regisseur er zelf niet tegenaan. ‘Ik was niet op zoek naar hedendaagse relevantie. Ik wilde louter een goed verhaal vertellen. Al kan ik me best voorstellen dat er plaatsen zijn waar zulke problemen zich voordoen. Maar Lady Macbeth is geen propaganda. En het is al zeker geen zelfhulpvideo voor vrouwen die gevangen zitten in een liefdeloos ­huwelijk.’

lady-macbeth-film

Dan stelt Oldroyd de kijker liever op de proef met een indirect provocatieve vraagstelling. ‘Of het nu om een film, een theaterstuk, een schilderij of een muziekstuk gaat, een kunstwerk moet vragen oproepen. Het moet je ertoe brengen om te herdenken wat je denkt te weten.’

Poolse vriendinnen

Hij haalt een anekdote aan van ­enkele maanden geleden. Tijdens een vragenrondje in Polen was toen resoluut een hand de lucht ingegaan. Een jonge vrouw eiste duidelijkheid. Het zat zo: haar boezemvriendin en zij gingen onnoemelijk vaak samen naar de film. Steeds stapten ze met hetzelfde gevoel de zaal buiten, steeds waren ze het eens over wat de film voor hen betekende. Maar ­Oldroyds Lady Macbeth had een wig gedreven tussen de vriendinnen. Voor het eerst waren ze het oneens en nu vonden ze dat hij maar moest zeggen wie het bij het rechte eind had. De regisseur, grijzend: ‘Zo werkt het niet.’

‘Niet dat ik me met hem wil vergelijken, maar ook Michael Haneke roept met zijn films vragen op. Hij is een groot voorbeeld. Je hoeft het niet eens te zijn met de protagonisten die hij opvoert, maar je wordt minstens uitgedaagd. Dat is precies wat ik met deze film wilde bereiken.’

(Verschenen op 11 april 2017 in De Standaard.)

>> Lees hier de recensie van Lady Macbeth.

Advertenties

Een reactie op “Regisseur William Oldroyd: ‘Dit is geen zelfhulpvideo bij een liefdeloos huwelijk’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s