Waarom Hollywood Trump geen lessen te geven heeft

Donald Trump komt niet naar de Oscaruitreiking. Wat zou hij? Het zal toch weer over hem gaan. Maar Hollywood zingt best een toontje lager.

Zondagnacht worden in het Dolby Theater in Hollywood de Oscars uitgereikt. Het zijn de Nobelprijzen van de filmwereld, maar dan belangrijker. Opgedirkt, aangeschoten en met 38,5 ons verguld brons in de hand zal er gespeecht worden. De Oscarceremonie is de jaarlijkse hoogmis van – ‘Oh my God. Oh my God. I’m sorry, this moment is so much bigger than me’ – politiek correct geneuzel, jawel. Maar hoe klinkt dat in een verdeeld Amerika?

Schermafbeelding 2018-03-31 om 01.45.14
Meryl Streep tijdens de uitreiking van de Golden Globes.

Dat weet zelfs Meryl Streep niet. Begin januari nam ze tijdens de uitreiking van de Golden Globes het migratiebeleid van Trump op de korrel – en dat was nog voor de omstreden moslimban. ‘Hollywood krioelt van de outsiders en buitenlanders. Als je ze allemaal buitengooit, rest er alleen nog football en mixed martial arts om naar te kijken. En kunst kan je dat niet noemen.’

La Streep had een punt, American football lijkt nergens naar. Maar kreeg ze ook de publieke opinie achter zich? Links en liberaal Hollywood kirde van extase. Sharon Stone wist: ‘Nooit klonk de stem van Meryl Streep krachtiger.’ Maar uit conservatieve hoek galmden andere geluiden. De gevierde actrice werd weggezet als out of touch – iemand die leeft in haar eigen bubbel.

Nicole Kidman, nog zo’n overtuigde democrate, gooide het over een andere boeg. In een recent interview met BBC verklaarde ze dat, nu Trump verkozen is, Amerika zich als een blok moet scharen achter hij die de president is. ‘Want dat is de basis van dit land.’ Links spuwde een stortvloed aan kritiek – of wat had u gedacht. De Australische deed er alles aan om zich staande te houden op glad ijs. Ze had ‘louter haar geloof in de democratie en de Amerikaanse grondwet willen benadrukken’, klonk het amper enkele uren later al. Nou, goed dan.

In een hopeloos verdeeld land is voor bruggenbouwers hooguit een rol weggelegd als schietschijf, zoveel mag duidelijk zijn. Maar heeft Hollywood wel recht van spreken? Is het werkelijk de moreel superieure partij in dit verhaal?

Witter dan de werkelijkheid

Trump droomt van een blank(er) Amerika, maar het beeld dat Hollywood uitdraagt in films is bij voorkeur witter dan de werkelijkheid. Whitewashing, heet het. Het verwijst naar praktijken waarbij blanke acteurs gecast worden als al dan niet historische, niet-blanke personen – van zwarten en Aziaten tot indianen.

breakfast-at-tiffanys-3
Mickey Rooney in ‘Breakfast at Tiffany’s’.

Bekend is Mickey Rooneys vertolking van de Japanse huisbaas Mr. Yunioshi in Breakfast at Tiffany’s. Maar veel recenter maakte ook Angelina Jolie zich er schuldig aan, als de gekleurde Mariane Pearl in de biopic A mighty heart.

Vaak gebeurt het voortrekken van niet-kleurlingen nog veel slinkser. Of wat te denken van de Oscarfavoriet La La land, waarin de blanke Sebastian (Ryan Gosling) jazz in zijn meest zuivere vorm naar nieuwe hoogten wil jagen. Jazz! Het genre dat ontstond in de eerste helft van vorige eeuw in New Orleans en rijpte tot een unieke muziekstijl in Harlem, het zwarte hart van The Big Apple. Maar hier zal het koste wat het kost een bleke snuiter de erfenis naar zich toe trekken.

Spijkers op laag water, zegt u? Misschien, maar toeval of niet: uitgerekend het enige gekleurde personage van betekenis, Keith (John Legend), krijgt in La La Land muzikaal hoogverraad in zijn nek gedraaid. Hij mismeestert jazz tot een poppy afgeleide – wat hem uitsluitend het misprijzen van diezelfde Sebastian oplevert.

La La Land werd genomineerd voor een recordaantal Oscars. Dat de film straks het belangrijkste beeldje – ‘Beste film’ – huiswaarts neemt, is meer dan waarschijnlijk. Tenzij de leden van de Academy tegen ieders verwachtingen in het veel oprechtere Moonlight bekronen. Of is de uitgesproken zwarte cast en crew een reden om dat niet te doen?

Het pad effenen voor een vuilspuwer

Trump zal het aan z’n bleke reet roesten. Of het nu racisme of misogynie is, hij wuift het weg. Kleedkamerpraat, zo pareerde hij ook de kritiek op zijn grab them by the pussy-opmerking, en Hollywood steigerde. Vrouwonvriendelijkheid viel niet goed te praten. Maar sinds 1929 maakten slechts vier vrouwen kans op de Oscar voor beste regie. Ook dit jaar zal dat beeldje, net als dat van beste film, naar een man gaan.

Of wat te denken van de 250 grootste bioscoophits van 2016, waarvan slechts 7 procent een vrouwelijke regisseur had? Wanneer lowbudgetfilms geregisseerd zijn door een vrouw moeten ze het bij hun release met een derde van het aantal zalen stellen als die van hun mannelijke collega’s. Is Hollywood dan zoveel vrouwvriendelijker dan de president dat het verguist?

636190589881183383-LLL-D13-02541
John Legend en Ryan Gosling in ‘La La Land’.

Misschien denkt u: een seksistische uitspraak van Trump, et alors? Zijn taalgebruik verschilt dan ook nauwelijks van de beledigingen en grappen in ‘heerlijk, foute komedies’ als Sausage Party, Superbad of Knocked up. Met zulke films effende de Amerikaanse filmindustrie het pad voor een vuilspuwer.

Hollywood schiet nu met scherp op Trump, terwijl dat waar hij voor staat al decennialang ingebakken zit in tal van films die het aflevert. Wie brengt dat straks ter sprake, zwaaiend met een beeldje vanaf het podium?

(Verschenen op 24 februari 2017 op www.destandaard.be en in ds Avond.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s