Layla M. | Mijke de Jong

Een jonge moslima radicaliseert, maar onze westerse overtuiging is veilig in deze al te brave film van de Nederlandse Mijke de Jong.

Het getuigt van durf wanneer je een van de meest heikele thema’s van vandaag aansnijdt: radicalisering bij moslims in de Lage Landen. Toch maakt Layla M. zich er te makkelijk van af. Van het zoveelste racistische incident tot de trek naar het Midden-Oosten: de Nederlandse ­cineaste Mijke de Jong legt de nadruk te veel op de wendingen die het leven van een radicaliserende moslim neemt. Daarbij laat ze elke kans op een inkijk in de koker van zo’n jonge rebel onbenut.

laylam_05

De film opent met een voetbalwedstrijdje op amateurniveau. Layla (Nora El Koussour) vlagt wel vaker, maar die dag belandt de Amsterdamse met Marokkaanse roots in een discussie met de scheids – kale knikker, blinkende oorring. De gemoederen raken verhit. ‘Waarom is het altijd hetzelfde met jullie?’, slingert hij haar in al zijn felheid naar het hoofd. ‘Met jullie? Met jullie?!’, fulmineert zij. Zijn woordkeuze mag dan tekenend zijn, het voelt als een balletfilm die zo nodig moet openen met een pas de deux.

Er is meer nodig dan dit voorgekookte portret om met succes het deksel van radicalisering te lichten. Als kijker worden we te vaak bevestigd in wat we denken te weten. Is het dan niet zoveel interessanter de blik te richten naar een aspect van de werkelijkheid dat ons in de verdediging duwt?

In 2005 liet de Palestijns-Nederlandse cineast Hany Abu-Assad ons in de bioscoopzaal alleen met twee jeugdvrienden die zich voorbereidden op een zelfmoordaanslag. Hij begreep in Paradise now dat de suggestie een grotere zeggingskracht heeft. Het contrast is groot met Layla M., dat toont hoe de jonge moslima vanachter haar computerscherm strijdkreten herhaalt en daarbij een vuist demonstratief in de lucht steekt.

Toch slaat de film de bal niet volledig mis. Zo weet Nora El Koussour de rebellie van Layla te counteren met een zachtheid die onder je huid gaat zitten. Onze landgenoot Danny Elsen, die pas nog De premier filmde, tekent voor een springerige fotografie. Vooral in de eerste helft weet die aanpak Layla’s boosheid perfect te vertalen.

Toch laat dit radicaliseringsdrama vooral teleurstelling om de gemiste kansen na.

(Verschenen op 22 november 2016 in De Standaard.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s