Sing Street | John Carney

In deze muzikale cocktail zonder kapsones begint een stelletje puberslungels een band. De heerlijke 80’s-sound krijgt u er gratis bij.

‘Ik ken niemand die zo traag fietst als jij.’ Hij heeft haar zonet de halve stad rondgereden wanneer ze voor haar deur aanbelanden. Enkele tellen later houdt een – voor die tijd – blitse cabrio halt, achter het stuur een flamboyant type. Genesis schalt uit de boxen. Later die avond zal zijn oudere broer hem geruststellen: ‘Geen enkele vrouw kan oprecht van een man houden wanneer die naar Phil Collins luistert.’

We gaan er niet omheen dansen. Sing Street is een van de meest pretentieloze films in lange tijd. Het verhaal houdt de pas er stevig in, de vaak dolkomische situaties volgen elkaar in een swingend tempo op. Dat is de verdienste van regisseur-scenarist John Carney (OnceBegin again), die ook meermaals een gevoelige snaar weet te raken. Kleffe koek wordt het echter nooit.

maxresdefault-2

Carney neemt ons mee naar zijn Dublin van midden jaren tachtig. West-Europa kampte dan wel met een joekel van een crisis, in een rauw sociaal drama had de filmmaker geen zin. Hij wilde vooral zijn prille tienerjaren muzikaal herbeleven. Zij het mét cojones. Want wat als hij die dingen had gedaan waar hij destijds niet het lef voor had?

De vijftienjarige Conor zet de film meteen op het juiste spoor. Blozende onschuld op de wangen, een tong in de knoop. Hij is zoals u en ik dat waren, met het verschil dat hij wél afstapt op dat raadselachtige meisje tegenover de schoolpoort. Omdat het niet onaardig klinkt, liegt hij haar voor dat hij in een band speelt.

The Cure. Duran Duran. Top of the Pops. Weelderige haardossen en foute moves. Natuurlijk wekt een film over de eighties instant sympathie. Maar de echte sterren zijn de misfits die, gespeeld door uitsluitend onbekende acteurs, tegen deze achtergrond een band gaan vormen. Geen gezeik over artistieke keuzes hier, geen botsende ego’s. Door te kiezen voor een geestige toon wil John Carney ons met Sing Street vooral laten zien hoe bijzonder het is een droom daadwerkelijk na te jagen. Hoeveel schoonheid er schuilt in iemand die zich durft te smijten. Waarom doen we dat niet vaker?

Bittere nasmaak

Carney is geen onbekende. Twee camrecorders, 17 draaidagen en een relatief verwaarloosbaar budget. Meer had deze Dublinner niet nodig toen hij tien jaar geleden Once inblikte. Het kleinood won een Oscar en de carrière van Carney was gelanceerd. Met Begin again beleefde hij zijn Amerikaans avontuur. Maar vooral de bittere nasmaak bleef. De samenwerking met Keira Knightley spoorde niet – ‘Te veel ster, te weinig actrice’. Voor Sing Street is hij opnieuw huiswaarts gekeerd. ‘Bigger is niet per sé beter’, zei hij onlangs in een interview.

U hoort het ons niet tegenspreken.

(Een ingekorte versie verscheen op 25 oktober 2016 in De Standaard.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s