Still Alice | Richard Glatzer & Wash Westmoreland

Iedereen wil oud worden, niemand wil het zijn. We vrezen een aftakelingsproces zonder genade. Wie wil horen dat het heus niet zo’n vaart zal lopen, zet maar beter een andere film op dan Still Alice. Tot vrolijkheid en optimisme stemt deze Oscarwinnaar niet, tot nuchterheid des te meer.

Alice Howland, een in academische kringen gevierde taalkundige, ondervindt kort na haar vijftigste verjaardag de eerste plaagstoten van een falend geheugen. Schijnbaar onschuldig, zo begint het. Woorden waarmee ze o zo vertrouwd is, laten zich niet langer vastgrijpen. Ze raakt de weg kwijt op terrein dat haar nochtans volstrekt bekend is, stelt zich van geen kwaad bewust tweemaal voor aan dezelfde persoon. Alice klopt aan bij een neurochirurg, aanvankelijk achter de rug van haar omgeving om. Hoewel ze relatief jong is en de diagnose met een ‘vroeg stadium’-label wordt verzacht, weerklinkt het onwaarschijnlijke verdict als een kanonschot in een leeggeroofde kathedraal: Alice, de welbespraakte intellectuele, lijdt aan Alzheimer.

still-alice-alecjulianne

Wat volgt is de verfilming van een script dat – eerlijk is eerlijk – net zo goed de basis kon zijn voor een fletse weekendfilm. Dat Still Alice dat niet werd, heeft het regisseursduo Richard Glatzer en Wash Westmoreland uitsluitend te danken aan Julianne Moore. U en ik wisten al langer dat de actrice een puike vertolking niet schuwt. Denk maar aan de diep teneergeslagen Laura Brown in The Hours of de bipolaire Charley, hunkerend naar de homoseksuele George (Colin Firth), in A Single Man.

Uitgestelde Oscarkansen

In Still Alice doet Moore dan ook niet anders dan we van haar gewend zijn, wat overigens dik in de verf wordt gezet. De camera registreert consequent elke gesticulatie of reactie, of ze nu in haar eentje uit joggen gaat dan wel op consultatie komt bij haar arts. Als kijker ben je getuige van een moedig geworstel met een aandoening waartegen van meet af geen verweer bestaat. Dat dubbele gevoel weet Julianne Moore met een doorleefde precisie in elk woord, in elke handeling van haar personage te leggen. Haar vertolking als een krachttoer bestempelen, is heus niet overdreven.

De prestatie leverde de actrice, na vier eerder nominaties, eindelijk Oscargoud op. Dat het zover zou komen, was lang van tevoren duidelijk geweest. In die mate dat de makers van het buitengewoon verfijnde Carol de release van hun film zo ver vooruit duwden dat hun Oscarkansen een jaarlang in de koelkast bleven. In competitie treden met Julianne Moores vertolking van Alice Howland zagen ze als een daad van hoogmoed. Zelfs voor tweevoudig Oscarwinnares Cate Blanchett.

Quote: ‘I used to be someone who knew a lot. No one asks for my opinion or advice anymore.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s